acf domain was triggered too early. This is usually an indicator for some code in the plugin or theme running too early. Translations should be loaded at the init action or later. Please see Debugging in WordPress for more information. (This message was added in version 6.7.0.) in /home/atrasclinic/public_html/wp-includes/functions.php on line 6170تاندون آشیل که بزرگترین، ضخیمترین و قویترین تاندون بدن است، در پشت پاشنه پا قرار گرفته و استخوان پاشنه را به ماهیچه ساق پا متصل میکند. این تاندون معمولا در بزرگسالان بین 15 تا 26 سانتیمتر طول دارد و از دو نوع پروتئین به نامهای کلاژن و الاستین ساخته شده است. کلاژن رایجترین پروتئین در بدن است که حدود یک سوم کل پروتئینهای بدن را به خود اختصاص داده است و باعث قدرت بخشیدن به تاندونها میشود. الاستین، کششی است و کمک میکند تاندونها حین حرکت به حالت اولیه خود برگردند.

مهمترین انواع آسیب تاندون پا شامل موارد زیر میشوند:
پارگی
پارگی تاندون آشیل پا شامل پارگی کامل یا جزئی است. این آسیب زمانی رخ میدهد که تاندون تا نقطه شکست خود کشیده میشود. پارگی اغلب حین ورزش رخ میدهد. زمین خوردن، افتادن یا پیچخوردگی مچ پا نیز میتوانند باعث این عارضه شوند.
تاندینوپاتی آشیل
نوعی وضعیت مزمن و طولانی مدت که به دلیل یک سری پارگیهای بسیار کوچک منجر به ضعف و شکستگی تاندون آشیل میشود.
از آنجا که تاندون پا اغلب با پیچخوردگی مچ پا اشتباه گرفته میشود، پزشکان علاوه بر معاینه فیزیکی و بررسی نحوه راه رفتن یا دویدن فرد، از روشهای زیر نیز استفاده میکنند:
۱. تست فشار
در این تست که با نام تست تامپسون نیز شناخته میشود، فرد بیمار روی صندلی یا نیمکت زانو میزند یا روی شکم دراز میکشد. سپس پزشک خیلی آرام ماهیچههای ساق پای او را فشار میدهد. این کار باعث کشیده شدن تاندون و حرکت پا خواهد شد. اگر تاندون آشیل پاره شده باشد، پا نمیتواند حرکت کند؛ زیرا ماهیچه ساق پا به پاشنه متصل نیست.
۲. آزمایش دامنه حرکت
پزشک از طریق آزمایش دامنه حرکتی میتواند بفهمد بیمار آنطور که باید مچ پایش را حرکت میدهد یا خیر.
۳. تصویربرداری از پا
پزشک با بررسی نتایج آزمایشهای تصویربرداری زیر میتواند بهترین روش درمان تاندونیت آشیل را انتخاب کند:
کشیدگی تاندون آشیل پا یکی از مشکلات رایج بهویژه بین ورزشکاران مبتدی و حتی حرفهای است. در اثر آسیب تاندون پا، تاندون دچار التهاب و تورم شده و فرد درد زیادی را متحمل میشود. مهمترین دلیل بروز این آسیب، التهاب تاندون یا همان تاندونیت است. اگر شدت آسیب زیاد باشد و فشار زیادی به تاندون وارد شود، پارگی رخ خواهد داد.
عوامل مختلفی میتوانند منجر به کشیدگی تاندون پا شوند که از مهمترین آنها میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
فعالیت بیش از حد
دویدن بیش از حد، افزایش ناگهانی سطح فعالیت یا دویدن در زمینهای تپهای میتواند خطر کشیدگی یا آسیب تاندون را افزایش دهد.
ضعف عضلات
ضعیف بودن عضلات ساق پا میتواند فشار وارد شده بر تاندون آشیل را افزایش داده و منجر به آسیب شود. عضلات میتوانند به دلایلی همچون عدم تمرین، عدم استفاده مناسب از عضلات ساق پا یا بیماریهای عضلانی ضعیف شوند.
عدم انعطافپذیری
انجام ندادن تمرینات کششی قبل و بعد از تمرین میتواند منجر به عدم انعطافپذیری عضلات پا شود و تاندونیت آشیل را به همراه داشته باشد.
کفش نامناسب
استفاده از کفشهای نامناسب و دارای پاشنه سخت و همچنین دویدن روی سطوح سفت و لغزنده میتواند عامل مهم دیگر باشد.
سن
کشیدگی و پارگی تاندون آشیل در افراد بین 30 تا 40 سال شایعتر است.
به دلیل اینکه میزان آسیب کشیدگی تاندون پا در افراد مختلف متفاوت است، نوع درمان نیز متفاوت خواهد بود. بیمار برای اینکه بتواند فعالیتهای روزانه را انجام دهد و سریع بهبود پیدا کند، باید حتما روشهای درمانی غیرجراحی زیر را جدی بگیرد.
سادهترین راه درمان آشیل پا، استراحت است. توصیه میشود بیمار برای اینکه بتواند بدون درد راه برود، برای یک تا دو روز فشار و وزن خود را روی تاندون قرار ندهد. با انجام این کار روند بهبودی سریعتر خواهد شد. اگر نیاز به دوره زمانی طولانیتر برای استراحت تاندون باشد، پزشک استفاده از عصا را توصیه خواهد کرد.
یخ درمانی یکی دیگر از روشهای موثر است. برای این منظور کمپرس یخ را برای مدت 15 تا 20 دقیقه روی تاندون نگه دارید. سپس کیسه را بردارید تا تاندون دوباره گرم شود. یخ کمک میکند التهاب یا تورم سریعتر برطرف شود.
آب درمانی یا هیدروتراپی شامل انجام تمرینات و تکنیکهای خاص فیزیوتراپی در آب است که میتواند به تسکین درد، آرامش و تقویت عضلات، افزایش گردش خون و بهبود عملکرد تاندون پا کمک کند.

فیزیوتراپی یکی از روشهای مفید و مطمئن برای درمان تاندون مچ پا است که هم به صورت دستی و هم از طریق دستگاه قابل انجام است. کایروپراکتیک یک تکنیک دستی است که طی آن فیزیوتراپیست ناحیه آسیب دیده را به صورت دورانی ماساژ میدهد. علاوه بر این، در فیزیوتراپی میتوان از اوزون تراپی، مگنت تراپی، شاک ویوتراپی، اولتراسوند تراپی و لیزرتراپی نیز استفاده کرد.
ورزش درمانی یکی دیگر از مهمترین و کاربردیترین روشهای درمان این عارضه است که طی آن بیمار تمرینات کششی و تقویتی را که فیزیوتراپیست برایش مشخص کرده، انجام میدهد. انجام این ورزشها میتواند جلوی خشک شدن مفاصل و پارگی تاندون را بگیرد.

وقتی تاندون پا دچار کشیدگی بیش از حد شود، احتمال پارگی آن وجود دارد. مواردی همچون دویدن در سربالایی، پریدن یا تغییر سریع سرعت و جهت میتوانند باعث ایجاد پارگی آشیل پا شوند. در صورت رخ دادن این عارضه، صدایی مانند ترکیدن در پشت ساق پا احساس خواهد شد که با درد ناگهانی و شدید همراه است. این وضعیت اغلب باعث میشود فرد نتواند راه برود.
درمان پارگی تاندون مچ پا به سن بیمار، میزان فعالیت او و شدت صدمه بستگی دارد. در کل افراد جوان دارای پارگی تاندون پا برای جراحی و افراد مسن برای درمانهای غیرجراحی مناسب هستند.
به منظور کاهش احتمال ابتلا به مشکلات کشیدگی و پارگی تاندون مچ پا، نکات زیر را دنبال کنید:
عضلات سفت ساق پا باعث کشیدگی تاندونها میشوند؛ بنابراین حتما قبل از انجام تمرینات ورزشی با حرکات کششی بدنتان را گرم کنید.
عضلههای پشت ساق را به قدری کش بدهید که احساس کش آمدن کامل داشته باشید. تمرینات تقویت کننده کمک میکنند عضلات ساق پا بتوانند نیروی بیشتری را تحمل کنند.
یکی دیگر از روشهای پیشگیری از ابتلا به مشکلات کشیدگی و پارگی تاندون پا این است که شدت تمرین و ورزش را به آرامی زیاد کنید. توصیه میشود مسافت و مدت تمرینات خود را بیش از 10 درصد در هفته افزایش ندهید.
کفشی را انتخاب کنید که از پاها و تاندون آشیل حمایت کافی داشته باشد و جلوی آسیب ناشی از ضربهها و فشارهای نامطلوب را بگیرد. اطمینان حاصل کنید که کفش شما دارای ضربهگیرهای مناسب و پشتیبانی مناسب در منطقه تاندون آشیل است.
کشیدگی و پارگی تاندون پا میتواند ایستادن، دویدن یا حتی حرکت فرد را با اختلال مواجه کند؛ بنابراین بهتر است هرچه سریعتر نسبت به درمان اقدام شود. اگر این عارضه سریع تشخیص داده شود، پزشک روشهای غیرجراحی که در بالا توضیح داده شد را توصیه خواهد کرد. برای جلوگیری از بروز آن نیز استفاده از کفشهای مناسب هنگام راه رفتن و ورزش، داشتن وزن ایدهآل و گرم کردن بدن قبل از انجام فعالیتهای ورزشی میتواند موثر باشد.
]]>فیزیوتراپی میتواند بهترین روش در درمان درد بین دو کتف باشد. خود این روش درمانی از زیرمجموعههایی تشکیل شده که در ادامه به معرفی هر یک از آنها میپردازیم:
انجام حرکات کششی و ورزشدرمانی در بسیاری از بیماریها میتواند تسکین درد را به همراه داشته باشد. ورزش منجر به تقویت ناحیه آسیبدیده میشود و حرکات کششی در رفع گرفتگی عضلات موثر هستند.
تمرینات ورزشی زیر میتوانند در درمان درد بین دو کتف موثر باشند:
برای انجام این حرکت، چهار دست و پا روی زمین قرار بگیرید؛ بهطوریکه مچ دستتان دقیقا زیر شانهها باشد. نفس عمیقی بکشید، ستون فقراتتان را به سمت بالا هدایت کنید و اجازه دهید شکم به طرف پایین باشد. سپس قفسه سینه را بالا آورده و به بالا نگاه کنید.
در ادامه باید نفستان را بیرون بدهید، کمرتان را رو به بالا قوس کشید، سرتان را پایین بیاورید و عضلات شکم را به سمت داخل بکشید.
تکرار 4 تا 8 ست این حرکت در طول روز میتواند منجر به بهبود حالت بدن و به ویژه قسمت میانی کمر شود.
برای انجام این حرکت باید روی زانو بنشینید. سپس نفس عمیق بکشید و سعی کنید از پشت هر دو دستتان را به هم نزدیک کنید؛ بهطوریکه انگشتانتان به هم برسند و در هم قفل شوند.
اگر انگشتانتان به هم نمیرسند، میتوانید از یک حوله یا تکهای پارچه برای رساندن آنها به هم استفاده کنید. برای حدود 5 تا 10 ثانیه در این حالت بمانید و سپس به نقطه شروع برگردید. این تمرین را چند مرتبه در طول روز تکرار کنید.
برای انجام این حرکت کششی، روی شکم بخوابید و پاهایتان را به عرض شانه باز کنید. سپس دستهای خود را در هم گره بزنید و آنها را به سمت عقب بکشید. سرتان را بالا نگه دارید و شانههایتان را هم به سمت عقب بکشید.
برای مدت 5 تا 10 ثانیه در این حالت بمانید و مرتب نفس بکشید. به منظور درمان درد بین دو کتف، این حرکت را هم 2 تا 3 مرتبه در روز تکرار کنید.
اگر درد بین دو کتف به علت فعالیتهای جسمانی ایجاد شده باشد، بهترین راه درمان این است که برای مدتی به بدن خود استراحت دهید. به این صورت که حداقل تا دو روز از انجام کارهایی که درد را تشدید میکنند بپرهیزید و اجازه دهید بدن به صورت طبیعی به ترمیم خود بپردازد.
بعد از گذشت چند روز، دوباره فعالیتهایتان را به آرامی از سر بگیرید، اما باز هم مراقب باشید عضلاتتان تحت فشار قرار نگیرند و رفتهرفته فعالیتهای جسمانی خود را بیشتر کنید. اگر بعد از انجام این روش درد همچنان ادامه داشت، بهتر است به پزشک مراجعه کنید تا از طریق ارزیابی شرایط شما، بتواند علت دقیق بروز درد را مشخص کند.

استفاده از کمپرس یخ میتواند خیلی سریع باعث تسکین درد بین دو کتف شود. برای این منظور کمی یخ را داخل یک کیسه پلاستیکی بریزید، دور آن را حوله بپیچید و آن را روی قسمتی که درد میکند قرار دهید. اجازه دهید این کمپرس برای مدت حدود 20 دقیقه روی ناحیه مورد نظر باقی بماند. استفاده از کمپرس سرد باعث میشود گردش خون در ناحیه آسیبدیده کاهش پیدا کند که این امر، کاهش التهاب و تورم و درنتیجه کاهش درد را به همراه خواهد داشت.
برخی از افراد هم برای درمان درد بین دو کتف، استفاده از کمپرس گرم را پیشنهاد میدهند. با امتحان کردن هر دو روش، مطمئنا بهترین نتیجه برای شما مشخص خواهد شد. اگر دچار گرفتگی عضله شدهاید، بهتر است کمپرس گرم را انتخاب کنید تا گردش خون در ناحیه آسیبدیده افزایش پیدا کند و گرفتگی عضله شما برطرف شود.
استفاده از داروهای مسکن، یکی دیگر از روشهای درمان درد بین دو کتف است که میتواند منجر به کاهش درد و التهاب شود. برای این منظور میتوانید از داروهایی مانند آسپرین، ایبوپروفن، ناپروکسن و پاراسیتامول استفاده کنید. توجه داشته باشید که این داروها نباید بیشتر از 14 روز استفاده شوند؛ دلیلش هم این است که استفاده طولانی مدت از آنها میتواند انواع مشکلات گوارشی و دیگر عوارض جانبی را بر جای بگذارد. چنین داروهایی به این دلیل طراحی شدهاند که برای مدت کوتاه مورد استفاده قرار بگیرند. اگر طی دو هفته درد و ناراحتی شما بهتر نشد، حتما به پزشک مراجعه کنید.
در این مطلب در مورد انواع روشهای درمان درد بین دو کتف صحبت کردیم و اطلاعاتی را ارائه دادیم تا بتوانید هنگام ابتلا به این عارضه، با حفظ خونسردی، اقدامات لارم را انجام دهید. کلینیک تخصصی پزشکی ورزشی اترس، خدمات بسیاری را در این زمینه ارائه میدهد و با داشتن تیمی از پزشکان باتجربه، به درمان بیمارانی میپردازد که دچار این عارضه شدهاند. در کلینیک اترس برای درمان درد بین دو کتف از روشهایی همچون فیزیوتراپی، گرمادرمانی و سرمادرمانی، آبدرمانی و غیره استفاده میشود.
]]>