اصول کلی تغذیه در بارداری

تغذیه دوران بارداری، نقشی مهمی را در سلامت مادر و رشد جنین ایفا می‌کند. اصول کلی تغذیه در این دوران شامل مصرف متعادل و متنوع از گروه‌های غذایی مختلف، توجه به افزایش نیاز بدن به برخی مواد مغذی خاص و رعایت نکات ایمنی غذایی است.

برای تأمین نیازهای تغذیه‌ای در این دوران، مصرف متعادل و متنوع از گروه‌های غذایی مختلف، ازجمله میوه‌ها، سبزیجات، غلات کامل، پروتئین‌های بدون چربی و لبنیات، برای تأمین تمامی مواد مغذی مورد نیاز ضروری است. در دوران بارداری، نیاز بدن به برخی مواد مغذی مانند اسید فولیک، آهن، کلسیم، پروتئین و ویتامین D افزایش می‌یابد. تأمین این مواد مغذی از طریق رژیم غذایی و مکمل‌های تجویز شده توسط پزشک ضروری است.

علاوه بر این موارد، رعایت نکات ایمنی غذایی نیز در تغذیه دوران بارداری اهمیت دارد. اجتناب از مصرف غذاهای خام یا نیم‌پز، لبنیات غیرپاستوریزه، ماهی‌های حاوی جیوه بالا و غذاهای فرآوری شده برای جلوگیری از عفونت‌های غذایی و مسمومیت‌ها حیاتی است. مصرف آب کافی برای حفظ هیدراتاسیون بدن، جلوگیری از یبوست و کمک به عملکرد کلیه‌ها ضروری است. همچنین، مصرف وعده‌های غذایی کوچک و مکرر می‌تواند به کاهش تهوع و استفراغ صبحگاهی و جلوگیری از افت قند خون کمک کند.

برای دریافت مشاوره تغذیه‌ متناسب با شرایط فردی، مشورت با پزشک یا متخصص تغذیه ضروری است. با رعایت این اصول و انتخاب غذاهای سالم، مادران باردار می‌توانند دوران بارداری سالم و موفقی را تجربه کنند و زمینه‌ساز رشد و تکامل سالم جنین شوند.

اگر به دنبال داشتن یک بارداری سالم، بدون عوارض و همراه با رشد مطلوب جنین هستید، داشتن برنامه تغذیه‌ای اصولی و متناسب با شرایط بدنی‌تان اهمیت زیادی دارد. کلینیک اترس با همراهی تیمی از متخصصان تغذیه و سلامت مادر و جنین، آماده ارائه مشاوره‌های تخصصی در زمینه تغذیه دوران بارداری است. برای دریافت برنامه غذایی شخصی‌سازی‌شده و پاسخ به تمام سوالاتتان درباره رژیم غذایی مناسب بارداری، می‌توانید همین حالا از طریق سامانه آنلاین ما نوبت مشاوره رزرو کرده و با کارشناسان کلینیک اترس در ارتباط باشید.

ممنوعات غذایی در دوران بارداری

در دوران بارداری اجتناب از مصرف برخی از مواد غذایی به دلیل خطراتی است که برای سلامت مادر و جنین ایجاد می‌کنند. برخی از این خطرات شامل موارد زیر می‌شوند:

• عفونت‌های باکتریایی، ویروسی و انگلی: برخی از غذاها ممکن است حاوی باکتری‌ها، ویروس‌ها یا انگل‌هایی باشند که سلامت مادر و جنین را به خطر می‌اندازند. در دوران بارداری سیستم ایمنی مادر ضعیف‌تر است و جنین نیز آسیب‌پذیرتر خواهد بود.
• مواد سمی: برخی از مواد غذایی حاوی جیوه هستند که سمی است و می‌تواند به سیستم عصبی جنین آسیب برساند.
• خطر سقط جنین و زایمان زودرس: مصرف مواد غذایی حاوی الکل و کافئین می‌تواند خطر سقط جنین و زایمان زودرس را افزایش دهد.
• ایجاد بیماری‌های خاص: مصرف برخی از مواد غذایی از غذاهای فرآوری شده و حاوی نیترات می‌تواند باعث بروز بیماری‌هایی مانند دیابت بارداری و فشار خون بالا شود.

غذاهای ممنوع در سه ماهه اول بارداری

از آنجا که طی سه ماهه اول بارداری جنین در حال رشد و تکامل است، مصرف برخی از غذاها می‌توانند با خطرات جدی برای او همراه باشند. در ادامه در مورد برخی از غذاهای ممنوع در سه ماهه اول بارداری توضیح خواهیم داد:

ماهی‌های حاوی جیوه

جیوه به فلز سنگینی گفته می‌شود که می‌تواند به سیستم عصبی جنین آسیب وارد کند. برخی از ماهی‌ها مانند اره ماهی، شاه ماهی خال مخالی و ماهی تن، حاوی مقادیر زیادی جیوه هستند. مصرف چنین ماهی‌هایی می‌تواند مشکلات رشد و تکامل مغز جنین را به همراه داشته باشد.

گوشت خام و نیم‌پز

گوشت‌های خام و نیم‌پز به دلیل داشتن باکتری‌هایی مانند سالمونلا و توکسوپلاسما، می‌توانند عفونت‌های جدی در مادر و جنین ایجاد کنند. توکسوپلاسما می‌تواند مشکلات بینایی و عصبی را در نوزاد به همراه داشته باشد؛ بنابراین بهترین تغذیه دوران بارداری مصرف گوشت به صورت کاملا پخته است.

تخم‌مرغ خام

تخم‌مرغ خام نیز مانند گوشت خام حاوی باکتری سالمونلا است و می‌تواند باعث مسمومیت غذایی و عفونت در مادر شود. از آنجا که سیستم ایمنی در دوران بارداری ضعیف‌تر است، خطر ابتلا به چنین عفونت‌هایی افزایش می‌یابد.

الکل و کافئین

الکل می‌تواند به طور کامل از جفت عبور کرده و منجر به سندرم الکل جنین شود. این سندرم مشکلات رشد و تکامل مغز و دیگر اندام‌های جنین را به همراه دارد. کافئین نیز ماده محرکی است که خطر سقط جنین و زایمان زودرس را افزایش می‌دهد. از طرف دیگر مصرف بیش از اندازه آن می‌تواند منجر به مشکلات خواب و اضطراب مادر شود.

غذاهای ممنوع در سه ماهه دوم بارداری

در سه ماهه دوم بارداری، جنین به سرعت در حال رشد است و نیازهای تغذیه‌ای مادر نیز افزایش می‌یابد. در این دوران باید به مصرف غذاهای زیر توجه ویژه‌ای داشت.

غذاهای فرآوری شده

غذاهای فرآوری شده مانند سوسیس، کالباس، هات داگ، غذاهای کنسروی و آماده، حاوی مقادیر زیادی نمک، چربی‌های اشباع شده، مواد نگهدارنده و افزودنی‌های مصنوعی هستند. این غذاها می‌توانند افزایش بیش از حد وزن، فشار خون بالا، دیابت بارداری و همچنین کمبود مواد مغذی ضروری برای رشد جنین را به همراه داشته باشند. اگر در چنین وضعیتی هستید و دچار اضافه وزن شده‌اید، مطلب آشنایی با بهترین روش لاغری مختص شماست.

پنیرهای غیرپاستوریزه

پنیرهای غیرپاستوریزه ممکن است حاوی باکتری لیستریا باشند. این باکتری می‌تواند باعث ایجاد عفونت در مادر شده و عوارض جدی ازجمله سقط جنین، زایمان زودرس و عفونت‌های نوزادی را به همراه داشته باشد.

غذاهای ممنوع در سه ماهه سوم بارداری

طی سه ماهه سوم بارداری، جنین به حداکثر رشد خود می‌رسد و بدن مادر نیز برای زایمان آماده می‌شود. در چنین دورانی باید به مصرف غذاهای زیر توجه ویژه‌ای داشت:

میوه‌های خاص (مانند آناناس و پاپایا)

آناناس به دلیل داشتن آنزیمی به نام بروملین می‌تواند باعث تحریک انقباضات رحمی شود. پاپایا نیز حاوی ماده‌ای به نام لاتکس است که می‌تواند باعث آلرژی و تحریک رحم شود. به همین دلیل این میوه‌ها باید در سه ماهه آخر بارداری با احتیاط و زیر نظر پزشک محسوب شوند.

ادویه‌ها و مواد غذایی تند

مصرف بیش از حد ادویه‌ها و مواد غذایی تند می‌تواند باعث سوزش سر دل، رفلاکس اسید معده و مشکلات گوارشی در مادر شود. علاوه بر این، برخی از ادویه‌ها می‌توانند تحریک رحم و انقباضات زودرس را به همراه داشته باشند؛ بنابراین بهترین تغذیه دوران بارداری اجتناب از مصرف ادویه ها و مواد غذایی تند است.

راهنمای تغذیه سالم در دوران بارداری

در دوره بارداری بدن دچار تغییرات فیزیکی و هورمونی شدیدی می‌شود. در این دوره برای سوخت‌رسانی به بدن خود و بدن جنین باید به تغذیه در بارداری اهمیت ویژه‌ای داد. مادران باردار باید از منابع مختلف غذاهای سالم را انتخاب کرده و در برنامه غذایی خود قرار دهند. در ادامه در مورد غذاهایی که باید مصرف شوند و همچنین نکات مهم برای خانم‌های باردار صحبت خواهیم کرد:

غذاهایی که باید مصرف شوند

برخی از مواد غذایی ضروری در دوران بارداری شامل موارد زیر هستند:

• اسید فولیک: اسید فولیک از نقایص لوله عصبی در جنین پیشگیری می‌کند. منابع غذایی حاوی اسید فولیک شامل سبزیجات برگ سبز، حبوبات و مرکبات می‌شوند.
• آهن: آهن باعث تولید گلبول‌های قرمز خون و جلوگیری از کم‌خونی مادر و جنین می‌شود. منابع غنی از آهن شامل گوشت قرمز، مرغ، ماهی و سبزیجات برگ سبز است.
• پروتئین: پروتئین برای رشد و تکامل بافت‌های جنین ضروری است و به‌وفور در گوشت، مرغ، ماهی، حبوبات و تخم‌مرغ یافت می‌شود.
• کلسیم: مصرف کلسیم رشد سالم استخوان‌ها و دندان‌ها را به همراه دارد و می‌توانید از طریق منابع غذایی مختلف همچون لبنیات، سبزیجات برگ سبز و بادام، آن را دریافت کنید.
• ید: ید برای رشد مغز جنین ضروری است و در نمک یددار و غذاهای دریایی یافت می‌شود.
• ویتامین D: ویتامین D در جذب کلسیم و رشد استخوان نقش دارد. این ویتامین را می‌توانید از طریق نور خورشید و غذاهای غنی شده دریافت کنید.
• فیبر: فیبر برای جلوگیری از یبوست دوران بارداری مفید است و در میوه‌ها و سبزیجات تازه یافت می‌شود.

نکات مهم برای مادران باردار

برای اینکه دوران بارداری را به سلامت پشت سر بگذارید نکات زیر را رعایت کنید:

• از رژیم غذایی سالم پیروی کنید. تغذیه دوران بارداری شما باید حاوی مواد مغذی باشد و مصرف غذاهای حاوی قند، نمک و چربی را کاهش دهید. همچنین توصیه می‌شود در مورد لزوم مصرف مکمل غذایی با پزشک مشورت کنید.
• از نوشیدن الکل بپرهیزید. الکل از جفت عبور می‌کند و وارد بدن جنین می‌شود. مصرف الکل خطر سقط جنین، مرده‌زایی و زایمان زودرس را افزایش می‌دهد.
• سیگار نکشید. سیگار کشیدن یا قرار گرفتن در معرض دود سیگار دیگران برای فرزند شما بسیار مضر است. چون ممکن است به سقط جنین، زایمان زودرس و تولد نوزاد کم‌وزن منجر شود.
• فعالیت بدنی داشته باشید. پیاده‌روی یا شنا برای اکثر زنان باردار بی‌خطر است؛ اما قبل از شروع ورزش حتما با دکتر زنان درباره فعالیت‌هایی که می‌توانید انجام دهید مشورت کنید.
• واکسن بزنید. اگر قصد بارداری دارید، مطمئن شوید که واکسن سرخجه و آبله مرغان را دریافت کرده‌اید. این ۲ بیماری می‌توانند عوارض جدی در فرزند شما ایجاد کنند. در مورد واکسن‌هایی که باید در دوران بارداری تزریق کنید ازجمله واکسن آنفولانزا با پزشک مشورت کنید.
• در معرض مواد شیمیایی قرار نگیرید. موادی که می‌توانند به فرزند شما آسیب برسانند عبارت‌اند از: شوینده‌ها، آفت‌کش‌ها، کودهای شیمیایی و دخانیات.
• مراقبت سلامت روان خود باشید. احساس اضطراب در دوران بارداری کاملا طبیعی است؛ اما اگر این موضوع باعث مختل شدن زندگی روزمره شما شده است، در اسرع وقت به دنبال درمان بروید. اینجا است که اهمیت آشنایی با راهنمای بارداری برای پدران مشخص می‌شود. اگر با خستگی و اضطراب دست و پنجه نرم می‌کنید، از همسر خود کمک بگیرید تا بتوانید مدت زمان بیشتری استراحت کنید. این موضوع به خصوص زمانی مهم است که فرزندان دیگری هم داشته باشید و بخواهید از آن‌ها هم مراقبت کنید.

سوالات متداول درباره تغذیه در دوران بارداری

آیا می‌توانم در دوران بارداری کافئین مصرف کنم؟

مصرف کم تا متوسط کافئین (حدود 200 میلی‌گرم در روز) معمولا بی‌خطر است. مصرف بیش از حد آن می‌تواند خطر سقط جنین و زایمان زودرس را به همراه داشته باشد.

چه میوه‌هایی را باید اجتناب کنم؟

آناناس و پاپایا به دلیل اینکه باعث تحریک انقباضات رحمی می‌شوند و انگور به علت بالا بردن استروژن باید با احتیاط مصرف شوند.

نتیجه‌گیری

تغذیه دوران بارداری روی کیفیت دوران بارداری، سلامت مادر، سلامت جنین، رشد و تکامل صحیح و داشتن یک بارداری و زایمان خوب و بی‌دردسر تأثیر زیادی دارد. تغذیه سالم نه‌تنها در دوران بارداری بلکه در دوران پیش از بارداری (تغذیه پدر و مادر هر دو) هم اهمیت زیادی دارد. در دوران بارداری شما باید بدانید که چه غذاهایی بخورید و از مصرف چه غذاهایی خودداری کنید. اینجاست که به یک متخصص تغذیه نیاز خواهید داشت تا تمامی بایدها و نبایدهای غذایی و تقویم هفتگی غذایی دوران بارداری را با توجه به سن و وضعیت سلامتی شما فراهم کند.

رژیم غذایی ورزشی چیست و چگونه عمل می‌کند؟

رژیم غذایی ورزشی شامل مجموعه‌ای از راهکارهای تغذیه‌ای است که با هدف بهبود عملکرد بدن هنگام ورزش و افزایش قدرت و استقامت طراحی می‌شود. یک رژیم ورزشی اصولی، که تحت نظر پزشک تنظیم شده باشد، باید حاوی مواد غذایی با ارزش، از جمله کربوهیدرات‌ها، پروتئین‌ها، چربی‌های مفید، ویتامین‌ها، مواد معدنی و آب باشد.

ورزشکاران حرفه‌ای و افرادی که به طور منظم فعالیت بدنی دارند، با رعایت یک برنامه تغذیه‌ای مناسب و علمی می‌توانند نیازهای بدن خود را برای تمرینات و مسابقات به بهترین شکل تأمین کنند.

تغذیه مناسب قبل، حین و بعد از ورزش

یکی از مهم‌ترین سوالاتی که برای بسیاری از ورزشکاران پیش می‌آید این است که قبل، حین و بعد از ورزش چه بخورند؟ فرقی نمی‌کند یک ورزشکار حرفه‌ای باشید یا تازه‌کار، در هر صورت رژیم ورزشی زیر نظر دکتر بسیار حائز اهمیت است. تغذیه قبل، حین و بعد از ورزش نقش بسیار مهمی را در رسیدن به تناسب اندام و همچنین داشتن انرژی کافی ایفا می‌کند. در ادامه به معرفی بهترین منابع تغذیه قبل، حین و بعد از ورزش خواهیم پرداخت.

تغذیه قبل از ورزش برای انرژی بیشتر

قبل از ورزش بدن برای اینکه بتواند از پس فعالیت‌های ورزشی بربیاید، به انرژی کافی نیاز دارد؛ بنابراین بسیار مهم است از مواد غذایی استفاده کنید که انرژی و مواد مغذی لازم را برای شما فراهم کنند. در این مرحله مصرف مواد غذایی پرکربوهیدرات، پروتئین‌های باکیفیت، چربی‌های سالم، ویتامین‌ها و مواد معدنی توصیه می‌شود.

منابع پروتئین و کربوهیدرات قبل از ورزش

• استفاده از مواد غذایی پرکربوهیدرات مانند نان، برنج، ماکارونی، سیب‌زمینی، حبوبات، میوه و شیرینی می‌تواند انرژی بدن را به صورت سریع تامین کند تا بدن بتواند از این انرژی به عنوان سوخت اصلی برای فعالیت‌های ورزشی بهره ببرد.
• استفاده از پروتئین‌های باکیفیت مانند گوشت، مرغ، ماهی، تخم‌مرغ، لبنیات، سویا و حبوبات می‌تواند انرژی پایدار و مواد مغذی لازم را برای رشد و بازسازی عضلات فراهم کند.
• استفاده از چربی‌های سالم مانند روغن زیتون، آووکادو و ماهی می‌تواند انرژی پایدار بدن را تامین کرده و باعث حفظ سلامت قلبی عروقی شود.

منابع ویتامین و مواد معدنی قبل از ورزش

• استفاده از ویتامین‌ها و مواد معدنی مختلف مانند ویتامین C، ویتامین E، بتا کاروتنوئید، ویتامین D، ویتامین B12، آهن، کلسیم و پتاسیم می‌تواند منجر به بهبود عملکرد ورزشی و حفظ سلامتی بدن شود.

تغذیه حین ورزش برای جلوگیری از افت انرژی

تغذیه حین ورزش همیشه الزامی نیست. بیشتر ورزشکاران بدون اینکه در طول تمرین مواد مغذی مصرف کنند، بهترین عملکرد را خواهند داشت؛ زیرا به دلیل کاهش جریان خون در اندام‌ها، عمل هضم به خوبی انجام نمی‌شود و می‌تواند باعث ایجاد حالت تهوع در افراد شود.

بااین‌حال اگر ورزش‌های با شدت بالا یا طولانی انجام می‌دهید، نوشیدن آب و مصرف میان وعده می‌تواند منجر به هیدراتاسیون و جلوگیری از افت انرژی شود. به عنوان مثال مصرف مایعات، الکترولیت‌ها و کربوهیدرات‌ها برای افرادی که در مسافت طولانی تمرینات استقامتی انجام می‌دهند، به منظور بهینه‌سازی عملکرد ضروری هستند.

تغذیه بعد از ورزش برای ریکاوری عضلات

بعد از ورزش، بدن نیاز دارد بافت‌های عضلانی را ترمیم و بازسازی کند؛ به همین دلیل رژیم ورزشی زیر نظر دکتر بسیار حائز اهمیت است. در چنین مواردی توصیه می‌شود از مواد غذایی حاوی کربوهیدرات پیچیده استفاده کنید. علاوه بر این، مصرف پروتئین نیز می‌تواند بازسازی بافت‌های عضلانی را به همراه داشته باشد.

منابع کربوهیدرات و پروتئین بعد از ورزش

• استفاده از مواد پروتئینی مانند مرغ، ماهی، گوشت سفید، تخم‌مرغ، حبوبات، پنیر پروتئینی و پودر پروتئین بعد از ورزش می‌تواند منجر به بازسازی بافت‌های عضلانی شود.
• استفاده از کربوهیدرات‌های پیچیده مانند غلات کامل، سبوس‌دار، نان سیاه و سبزیجات نیز بعد از تمرین بسیار مفید است.

میوه و سبزیجات تازه بعد از ورزش

بعد از ورزش می‌توانید از مواد غذایی حاوی آنتی‌اکسیدان مانند میوه، سبزی و آب‌های نوشیدنی نیز استفاده کنید. آنتی‌اکسیدان‌ها منجر به کاهش التهاب و آسیب‌های عضلانی می‌شوند و بازیابی سریع‌تر عضلات را به همراه دارند.

نوشیدن آب کافی بعد از ورزش

بعد از ورزش مصرف آب بسیار مهم است؛ زیرا کمک می‌کند به خوبی هیدراته شوید. علاوه بر این با دریافت آب کافی می‌تواند جلوی آسیب دیدن بافت‌های عضلانی خود را نیز بگیرید.

برنامه غذایی ورزشی استاندارد

اگر به دنبال یک رژیم ورزشی رایگان و ساده برای شروع بدنسازی هستید، برنامه چهار روزه زیر می‌تواند برای شما مفید باشد. در این برنامه، منابعی مانند پروتئین، کربوهیدرات‌های پیچیده و چربی‌های سالم گنجانده شده‌اند. هدف از چنین برنامه‌ای، تأمین انرژی پایدار، افزایش عضله‌سازی و چربی‌سوزی است تا بتوانید در مسیر دستیابی به اهداف تناسب اندام خود گام بردارید.

پیش از شروع هر برنامه تغذیه ورزشی، توصیه می‌شود میزان کالری مورد نیاز و اهداف کلان تغذیه‌ای خود را محاسبه کنید. بدون مشخص کردن این موارد، پیشرفت چشمگیری نخواهید داشت. تعیین این اهداف به شما کمک می‌کند تا درک بهتری از میزان و نوع مواد غذایی موردنیاز برای اولویت‌بندی تغذیه خود داشته باشید.

همچنین، به یاد داشته باشید که این یک برنامه نمونه است و می‌توان آن را با توجه به فصل، ترجیحات تغذیه‌ای و نیازهای فردی تنظیم و شخصی‌سازی کرد.

روز اول: تغذیه برای شروع انرژی‌بخش

• صبحانه: بلغور جو دوسر (با شیر یا آب) – یک مشت میوه خشک و انواع آجیل
• میان وعده 1: تخم‌مرغ آب پز
• ناهار: برنج قهوه‌ای – سیب‌زمینی پخته شده مرغ یا بوقلمون متوسط
• شام: فیله ماهی سالمون با سس فلفل شیرین- ماکارونی قهوه‌ای-اسفناج
• میان وعده 2: شیک پروتئین – موز

روز دوم: تغذیه برای افزایش استقامت

• صبحانه: نان تست- آووکادو با تخم‌مرغ همزده
• میان وعده 1: کره بادام‌زمینی- سیب
• ناهار: سالاد سبز-پاستا قهوه‌ای تن
• شام: فلفل، پیاز و کلم بروکلی- مرغ آب پز
• میان وعده 2: انواع آجیل-شیک پروتئینی

روز سوم: تغذیه برای ریکاوری بهتر

• صبحانه: نان تست سبوس‌دار- تخم‌مرغ/سوسیس بوقلمون
• میان وعده 1: گرانولا ماست یونانی
• ناهار: دانه کامل بسته‌بندی با کاهو- مرغ / لوبیا سیاه بوقلمون
• شام: ذرت- سیب‌زمینی شیرین فیله خوک
• میان وعده 2: توت شیک پروتئین

روز چهارم تا هفتم: برنامه متعادل هفتگی

• صبحانه: بلغور جو دوسر (با شیر یا آب)- یک مشت میوه خشک و انواع آجیل- سیب‌زمینی
• میان وعده 1: نان تست سبوس‌دار با کره بادام‌زمینی- پنیر کلبه با توت تازه- مخلوط دانه و گلابی
• ناهار: مرغ در سس گوجه فرنگی و برنج قهوه‌ای- بسته‌بندی غلات با مرغ تنوری و فلفل- گوشت گاو
• شام: سالاد کنار سیب‌زمینی شیرین آب پز با گوشت گاو- فیله ماهی با نخود کینوآ پخته شده- کوفته بوقلمون اسفناج
• میان وعده 2: شیک پروتئین- مشتی میوه خشک و آجیل-انگور

رژیم ورزشی برای اهداف مختلف

اگر به دنبال رژیم ورزشی زیر نظر دکتر برای اهداف مختلف می‌گردید، در ادامه اصول رژیم کاهش وزن، افزایش وزن و همچنین عضله سازی را توضیح داده‌ایم:

رژیم برای کاهش وزن با ورزش

اگر بعد از دانستن مهم‌ترین دلایل چاقی و اضافه وزن خود، به دنبال رژیم ورزشی زیر نظر دکتر برای چربی سوزی هدفمند می‌گردید، باید در تغذیه ورزشی انواع سبزیجات، میوه، غلات کامل، پروتئین بدون چربی، لبنیات کم‌چرب و چربی‌های سالم را در برنامه غذایی خود قرار دهید.

آشنایی با بهترین روش لاغری و انتخاب نوع و مقدار غذا بعد از تمرین به‌شدت و نوع ورزش بستگی دارد. ورزش باعث تجزیه پروتئین عضلانی می‌شود. به همین خاطر باید بعد از تمرین پروتئین مصرف کنید. بهتر است نسبت کربوهیدرات به پروتئین 3 به 1 باشد.

رژیم برای عضله سازی و افزایش قدرت

ورزشکارانی که به مدت یک تا سه ساعت در روز ورزش‌های قدرتی انجام می‌دهند، با توجه به شدت تمرینات باید به تأمین انرژی توجه زیادی داشته باشند. مصرف کربوهیدرات برای انجام تمرینات قدرتی بسیار ضروری است. طبق تحقیقات این ورزشکاران باید 6 تا 10 گرم کربوهیدرات به ازای هر کیلوگرم وزن در روز مصرف کنند.

دومین منبع انرژی برای ورزش‌های قدرتی چربی است. چربی انرژی تمرینات طولانی را تأمین می‌کند. در تمرینات قدرتی برای رشد عضلات به‌تمامی درشت مغذی‌ها نیاز است. مصرف پروتئین بسیار حیاتی است و هر ورزشکار باید روزانه 1.2 گرم تا 3.1 گرم پروتئین به ازای هر کیلوگرم از وزن خود مصرف کند. برای کاهش خطر کم‌آبی، نوشیدن مقدار کافی آب را نباید فراموش کرد.

رژیم برای افزایش وزن سالم

اگر به دنبال رژیم ورزشی زیر نظر دکتر برای چاق شدن هستید، مهم است که بعد از تمرین به خوبی سوخت‌گیری کنید. اگر رژیم کم کربوهیدراتی دارید، باید بعد از تمرین به ازای هر کیلوگرم از وزنتان،1 الی 1.5 گرم کربوهیدرات مصرف کنید. مصرف 20 تا 25 گرم پروتئین نیز می‌تواند ریکاوری را سریع‌تر کرده و تولید پروتئین عضلانی را افزایش دهد.

اگر قصد دارید از طریق ورزش افزایش وزن سالم داشته باشید، باید بعد از تمرین کالری بیشتری را نسبت به افراد دیگر دریافت کنید. نکته‌ای که باید به آن توجه داشته باشید این است که برای افزایش وزن مواد غذایی مضر مانند کیک، بیسکوییت یا شکلات را جایگزین مواد غذایی سالم نکنید. این نوع مواد تأثیرات منفی روی سلامت ایجاد می‌کنند.

نکات کلیدی برای موفقیت در رژیم ورزشی

برای اینکه بتوانید به اندام ایده آل و اهداف ورزشی خود برسید، باید از قوانین و قواعدی در وعده‌های غذایی خود پیروی کنید. رعایت نکات زیر می‌تواند به شما کمک کند در رژیم غذایی خود موفق شوید:

اهمیت پایبندی به برنامه غذایی

برای دستیابی به اهداف سلامتی خود، پایبندی به رژیم بسیار مهم است. آنچه می‌خورید و می‌نوشید را ارزیابی کنید و از مصرف غذاهایی که در لیست تائید شده شما نیستند اجتناب کنید.

به یاد داشته باشید کلید موفقیت، ثبات و نظم است. به رژیم غذایی خود متعهد باشید تا نتایجی را که به دنبال آن هستید ببینید. اگر در رعایت رژیم غذایی خود مشکل دارید، برای راهنمایی و ایجاد انگیزه با یک متخصص تغذیه در تماس باشید. با کمی تلاش و اراده می‌توانید به سالم‌ترین مدل خود تبدیل شوید.

جایگاه استراحت و خواب در رژیم ورزشی

خواب و استراحت کافی دو مورد از مهم‌ترین از مهم‌ترین مولفه ها در برنامه‌های ورزشی هستند. خواب نه‌تنها باعث تنظیم هورمون‌های اشتها می‌شود، بلکه متابولیسم را نیز بهبود می‌بخشد و هوس را کاهش می‌دهد. اگر می‌خواهید به موفقیت در رژیم ورزشی خود دست یابید، باید به همان اندازه که به رژیم غذایی و ورزش اهمیت می‌دهید، به استراحت نیز اهمیت دهید.

داشتن یک برنامه خواب سالم این امکان را برای شما فراهم می‌کند تا تلاش‌های کاهش وزن خود را بهینه کنید و از نظر روحی و جسمی بهتر باشید.

همکاری با دکتر تغذیه و مربی ورزشی

برای اینکه یک رژیم غذایی مناسب ورزش داشته باشید و به اهداف ورزشی خود برسید باید از دکتر تغذیه و مربی ورزشی کمک بگیرید. دکتر تغذیه هم به تغذیه ورزشی و هم روی هیدراتاسیون بدن نظارت دارد و برای عملکرد بهتر بدن برنامه‌ای استاندارد تهیه می‌کند.

از طرف دیگر، نقش مربی نیز در پیشرفت ورزشکاران بسیار حیاتی و چندوجهی است. مربیان نه‌تنها به آموزش تکنیک‌ها و استراتژی‌های ورزشی می‌پردازند، بلکه به عنوان راهنما، مشاور و مشوق نیز عمل می‌کنند.

اشتباهات رایج در رژیم‌های ورزشی

بسیاری از ورزشکاران به دلیل آگاهی نداشتن یا پیروی از توصیه‌های نادرست، اشتباهاتی را در تغذیه خود مرتکب می‌شوند که می‌تواند بر عملکرد، سلامت و نتایج آن‌ها تأثیر منفی بگذارد. آگاهی از این اشتباهات و راه‌های جلوگیری از آن‌ها می‌تواند به بهبود نتایج ورزشی کمک کند.

• حذف وعده‌ها: رژیم غذایی متنوع و متعادل شامل تمام گروه‌های غذایی، ازجمله پروتئین‌ها، کربوهیدرات‌ها، چربی‌ها و ویتامین‌ها، نقش حیاتی در حفظ سلامت و افزایش کارایی ورزشی ایفا می‌کند؛ بنابراین حذف هر یک از وعده‌ها می‌تواند آسیب‌های زیادی را به همراه داشته باشد و شما را از رسیدن به اهداف ورزشی‌تان دور کند.
• کمبود هیدراتاسیون: کمبود هیدراتاسیون یکی از بزرگ‌ترین اشتباهات در تغذیه ورزشی است. کمبود آب در بدن می‌تواند منجر به خستگی زودهنگام، کاهش تمرکز، گرفتگی عضلات و افت عملکرد کلی شود. حتی کمبود آب خفیف می‌تواند توانایی انجام تمرینات را مختل کند. ورزشکاران باید پیش از شروع، در طول تمرین و پس از آن، آب کافی مصرف کنند. نوشیدن آب در فواصل منظم و همچنین مصرف نوشیدنی‌های حاوی الکترولیت در ورزش‌های طولانی‌مدت، به هیدراته ماندن بدن کمک می‌کند.
• مصرف مکمل‌های غیرضروری: مصرف بیش‌ازحد مکمل‌ها مانند پروتئین، کراتین و ویتامین‌ها می‌تواند منجر به مشکلاتی ازجمله اختلالات گوارشی، مشکلات کلیوی و حتی مسمومیت با ویتامین‌ها شود. برخی ورزشکاران به اشتباه تصور می‌کنند که هرچه مصرف مکمل‌ها بیشتر باشد، نتایج بهتری خواهند داشت. مصرف مکمل‌ها باید با دقت و با مشورت متخصص انجام شود. ورزشکاران باید بدانند که مکمل‌ها جایگزین مواد غذایی اصلی نیستند و باید به‌عنوان تکمیل‌کننده رژیم غذایی و نه به‌جای آن مصرف شوند. پیروی از دوز توصیه‌شده و عدم مصرف بی‌رویه، به سلامت و اثربخشی بیشتر مکمل‌ها کمک می‌کند.

سخن پایانی

یک رژیم غذایی زیر نظر دکتر نه‌تنها به بهبود عملکرد ورزشی کمک می‌کند، بلکه جلوی بروز مشکلات بهداشتی را نیز می‌گیرد. تغذیه مناسب می‌تواند به حفظ سطح انرژی، جلوگیری از آسیب‌های ورزشی و بهبود روند ریکاوری کمک کند. پیروی از یک رژیم سالم و متعادل به‌ویژه در کنار تمرینات منظم، باعث ارتقاء کیفیت زندگی، سلامت طولانی‌مدت و افزایش بهره‌وری ورزشی خواهد شد.

انواع پارگی تاندون شانه

در این قسمت از راهنمای درمان پارگی تاندون شانه بدون جراحی، به معرفی انواع پارگی خواهیم پرداخت:

• پارگی مزمن: این نوع پارگی به دلیل فرسودگی تاندون‌ها و با گذر زمان رخ می‌دهد.
• پارگی حاد: این نوع پارگی در اثر حوادث ناگهانی و ضربه به تاندون ایجاد می‌شود. از مهم‌ترین نشانه‌های پارگی حاد تاندون می‌توان درد شانه، التهاب و اسپاسم عضلات ناحیه شانه را نام برد.
• پارگی کامل: در این نوع پارگی سطح تاندون روتاتور کاف شانه سوراخ شده و به طور کامل پاره می‌شود. در چنین حالتی پزشک از طریق جراحی باز یا جراحی آرتروسکوپی نسبت به درمان پارگی کامل اقدام می‌کند.
• پارگی ناکامل: این نوع پارگی به طور کامل اتفاق نیفتاده و ممکن است فرد با درمان‌هایی مانند فیزیوتراپی بهتر شود.

عواملی که موجب پارگی تاندون شانه می‌شود

دو علت اصلی برای پارگی تاندون شانه وجود دارد: آسیب و ساییدگی (دژنراسیون).

پارگی حاد

اگر روی بازو به زمین بیفتید یا جسم خیلی سنگینی را با حرکات تند بلند کنید، روتاتور کاف شما ممکن است پاره شود. این نوع پارگی می‌تواند همراه با آسیب‌های دیگر مانند شکستگی استخوان ترقوه، دررفتگی شانه یا شکستگی مچ دست رخ دهد.

پارگی دژنراتیو (مرتبط با سایش)

بیشتر پارگی‌ها در اثر فرسودگی تاندون و با گذر زمان رخ می‌دهند. این انحطاط به طور طبیعی با افزایش سن رخ می‌دهد و در بیشتر موارد نسبتاً بدون درد است.

پارگی روتاتور کاف در بازویی که برای کارهایتان بیشتر از آن استفاده می‌کنید شایع‌تر است. اگر پارگی دژنراتیو در یک شانه دارید، احتمال پارگی روتاتور کاف در شانه مقابل بیشتر خواهد بود؛ حتی اگر در آن شانه درد نداشته باشید.

عوامل متعددی در ایجاد پارگی دژنراتیو یا مزمن روتاتور کاف نقش دارند که در این بخش از راهنمای درمان پارگی شانه بدون جراحی به مهم‌ترین آن‌ها اشاره خواهیم کرد:

• استرس تکراری: تکرار دوباره و دوباره حرکات شانه می‌تواند به عضلات و تاندون‌های روتاتور کاف فشار وارد کند. بیس بال، تنیس، قایقرانی و وزنه‌برداری نمونه‌هایی از فعالیت‌هایی هستند که می‌توانند شما را در معرض خطر پارگی بیش از حد قرار دهند. بسیاری از مشاغل و کارهای روزمره نیز می‌توانند باعث پارگی ناشی از استفاده بیش از حد شوند.
• کمبود خون: با افزایش سن، جریان خون در تاندون‌های روتاتور کاف کاهش می‌یابد. بدون خون‌رسانی مناسب، توانایی طبیعی بدن برای ترمیم آسیب تاندون مختل می‌شود. این امر درنهایت می‌تواند منجر به پارگی تاندون شود.

نشانه‌های پارگی

رایج‌ترین نشانه‌های پارگی تاندون شانه عبارت‌اند از:

• درد هنگام استراحت و در شب. به‌ویژه اگر روی شانه آسیب‌دیده دراز بکشید.
• درد هنگام بلند کردن و پایین آوردن بازو یا با حرکات خاص.
• ضعف هنگام بلند کردن یا چرخاندن بازو
• کرپیتوس هنگام حرکت دادن شانه در موقعیت‌های خاص.

پارگی‌هایی که به طور ناگهانی مانند زمین خوردن اتفاق می‌افتند، معمولا باعث درد شدید می‌شوند. ممکن است احساس ضعف در بالای بازو شما نیز وجود داشته باشد.

پارگی‌هایی که به دلیل استفاده بیش از حد ایجاد می‌شوند نیز ممکن است درد و ضعف بازو را به همراه داشته باشند. ممکن است هنگام بلند کردن بازو در شانه درد داشته باشید یا دردی را احساس کنید که به سمت پایین بازو حرکت می‌کند.

• در ابتدا ممکن است درد خفیف باشد و فقط وقتی بازویتان را به سمت بالا حرکت می‌دهید متوجه آن شوید. داروهای بدون نسخه مانند آسپرین، ایبوپروفن یا ناپروکسن ممکن است درد را تسکین دهند.
• با گذشت زمان، درد ممکن است در هنگام استراحت بیشتر محسوس شود و دیگر با داروها از بین نرود. هنگام خوابیدن روی پهلوی دردناک در شب ممکن است درد داشته باشید. درد و ضعف در شانه می‌تواند فعالیت‌های معمولی مانند شانه کردن موها را دشوارتر کند.

لازم به ذکر است که برخی از پارگی‌های روتاتور کاف دردناک نیستند. بااین‌حال، این پارگی‌ها همچنین ممکن است منجر به ضعف بازو و دیگر علائم شوند.

درمان پارگی در خانه

اگر دچار پارگی روتاتور کاف هستید و بدون توجه به درد با آن مدارا می‌کنید، ممکن است آسیب بیشتری ایجاد شود. پارگی روتاتور کاف می‌تواند با گذشت زمان بزرگ‌تر شود.

درد مزمن شانه و بازو دلایل خوبی برای مراجعه به پزشک هستند. درمان زودهنگام می‌تواند از بدتر شدن علائم جلوگیری کند. همچنین شما را سریع‌تر به روال عادی بازمی‌گرداند.

هدف هر درمانی کاهش درد و بازگرداندن عملکرد است. چندین گزینه درمانی برای پارگی روتاتور کاف وجود دارد و بهترین گزینه برای هر فردی متفاوت است. در برنامه‌ریزی درمان، پزشک موارد زیر را در نظر می‌گیرد:

• سن
• سطح فعالیت
• سلامت عمومی
• نوع پارگی

بسیاری از پزشکان ابتدا مدیریت و درمان پارگی تاندون شانه بدون جراحی با فیزیوتراپی، آبدرمانی و سایر درمان‌های غیر جراحی را توصیه می‌کنند.

در حدود 80 تا 85 درصد از بیماران، درمان غیر جراحی باعث تسکین درد و بهبود عملکرد شانه می‌شود.

گزینه‌های درمان پارگی تاندون شانه بدون جراحی شامل موارد زیر می‌شوند:

• استراحت: پزشک ممکن است استراحت و محدود کردن فعالیت‌های روزانه را پیشنهاد دهد.
• اصلاح فعالیت: در این روش درمانی باید از انجام هر گونه فعالیتی که باعث درد شانه می‌شود خودداری کنید.
• داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی (NSAIDs): داروهای ضدالتهابی مانند ایبوپروفن، آسپرین و ناپروکسن می‌توانند درد و تورم را کاهش دهند.
• تمرینات تقویتی و فیزیوتراپی: تمرینات خاص باعث بازیابی حرکت و تقویت شانه می‌شوند. برنامه تمرینی شامل حرکات کششی برای بهبود انعطاف‌پذیری و دامنه حرکت است. تقویت ماهیچه‌هایی که از شانه شما حمایت می‌کنند می‌تواند درد را تسکین دهد و از آسیب بیشتر جلوگیری کند؛ البته به شرطی که نکات مراقبتی بعد از فیزیوتراپی را جدی بگیرید.
• درمان پارگی تاندون شانه بدون جراحی با لیزر: لیزر درمانی یکی از رایج‌ترین روش‌های فیزیوتراپی برای درمان پارگی تاندون شانه است. در این روش نور لیزر به ناحیه آسیب‌دیده تاندون تابانده می‌شود تا فرآیند بهبودی و تسکین درد سریع‌تر شود. لیزر درمانی این کار را با افزایش تولید ماده کلاژن انجام می‌دهد.
• استفاده از کتف بند: کتف بند به عنوان یکی از روش‌های مکمل در نظر گرفته می‌شود. طرح‌ها و انواع مختلفی از کتف بند در بازار موجود هستند تا فشار اضافی روی تاندون شانه را کاهش دهند. این محصول با محدود کردن حرکت شانه به تاندون فرصت می‌دهد استراحت کند و فرآیند بهبودی را سرعت می‌بخشد.
• تزریق استروئید: اگر استراحت، داروها و فیزیوتراپی درد شما را تسکین ندهد، تزریق یک بی‌حس‌کننده موضعی همراه با کورتیزون ممکن است مفید باشد. کورتیزون یک داروی ضدالتهابی بسیار موثر است. بااین‌حال، برای همه بیماران جوابگو نیست. به طور متوسط، می‌توان انتظار داشت که تزریق در حدود دو سوم بیماران برای یک دوره حداقل 3 ماهه باعث تسکین درد شود.

تفاوت درمان پارگی تاندون در خانه و جراحی

 درمان پارگی تاندون در خانه در صورتی موثر خواهد بود که تاندون دچار کشیدگی جزئی شده باشد و وضعیت بیمار با استراحت، فیزیوتراپی و انجام حرکت ورزشی بهتر شود؛ اما اگر تاندون به طور کامل دچار پارگی شده باشد، علائم با گذشت زمان بدتر خواهند شد و فرد باید جراحی را انتخاب کند. در صورت مشاهده علائم زیر، جراحی توصیه می‌شود:

• احساس درد در ناحیه شانه و بازو
• تورم در این ناحیه
• احساس ضعف
• ناتوانی در انجام برخی از حرکات و چرخش‌های عادی شانه
• منقبض شدن بازو
• کاهش قدرت در ناحیه بازو و شانه
• شنیدن صدا از ناحیه شانه

مزایا درمان خانگی پارگی تاندون شانه

درمان پارگی تاندون شانه بدون جراحی مزایای بیشتری نسبت به مداخله جراحی دارد. این مزایا عبارت‌اند از:

اجتناب از بروز عوارض احتمالی

یکی از مهم‌ترین مزایای درمان غیر جراحی، توانایی جلوگیری از عوارض احتمالی مرتبط با جراحی است. با انتخاب روش‌های غیر جراحی، افراد می‌توانند خطر عفونت، لخته شدن خون و آسیب عصبی را که معمولاً با جراحی مرتبط هستند، به حداقل برسانند. این امر می‌تواند آرامش خاطر را فراهم کند و اضطرابی که اغلب با انجام عمل جراحی همراه است را کاهش دهد.

دوره ریکاوری سریع‌تر

درمان پارگی تاندون شانه بدون جراحی معمولاً در مقایسه با جراحی باعث بهبودی سریع‌تر می‌شود. در حالی که مداخله جراحی ممکن است به چندین ماه توانبخشی نیاز داشته باشد، رویکردهای غیر جراحی اغلب شامل دوره نقاهت کوتاه‌تری هستند. این امر به افراد اجازه می‌دهد تا فعالیت‌های روزانه خود را از سر بگیرند و سریع‌تر به کار یا ورزش بازگردند.

غیرتهاجمی و کم‌خطر

درمان غیر جراحی برای پارگی روتاتور کاف غیرتهاجمی است، به این معنی که هیچ برش یا بخیه‌ای در آن وجود ندارد. این باعث می‌شود در مقایسه با جراحی گزینه بسیار کم‌خطرتری باشد. درمان‌ها معمولاً به‌صورت سرپایی انجام می‌شوند و به افراد اجازه می‌دهند در همان روز به خانه بازگردند. این راحتی و حداقل تهاجم، درمان غیر جراحی را به گزینه‌ای جذاب برای بسیاری از بیماران تبدیل می‌کند.

مقرون‌به‌صرفه

علاوه بر مزایای فیزیکی، درمان پارگی تاندون شانه بدون جراحی می‌تواند مقرون‌به‌صرفه تر از جراحی باشد. روش‌های جراحی اغلب با هزینه‌های پزشکی بالا، ازجمله هزینه‌های بیمارستان، هزینه‌های بیهوشی و هزینه‌های مراقبت پس از عمل همراه هستند. از طرف دیگر، درمان‌های غیر جراحی هزینه کمتری دارند و آن‌ها را به گزینه‌ای مقرون‌به‌صرفه برای کسانی که بودجه مراقبت‌های بهداشتی محدودی دارند تبدیل می‌کند.

عوارض درمان در خانه

اگر فرد خودسرانه اقدام به استفاده از درمان‌های خانگی کرده و برای جراحی پارگی تاندون شانه دیر اقدام کند، ممکن است دچار عوارضی همچون کوتاهی تاندون شود؛ بنابراین تاخیر در درمان تحت عمل جراحی شانس بهبودی را برای همیشه از فرد می‌گیرد. درمان‌های غیر جراحی در پارگی‌های حاد، تنها باعث تسکین موقتی درد شده و مشکل اصلی بیمار را از بین نمی‌برند.

درمان پارگی تاندون شانه با فیزیوتراپی

اگر به دنبال درمان پارگی تاندون شانه بدون جراحی هستید، ضروری است با متخصصی که در این تکنیک‌ها مجرب است مشورت کنید. به دنبال یک مرکز تخصصی فیزیوتراپی باشید که در ارتوپدی یا پزشکی ورزشی تخصص داشته و سابقه درمان موفقیت‌آمیز آسیب‌های روتاتور کاف بدون جراحی را دارد. فیزیوتراپی روش مطمئن است که خیال شما را از بابت درمان این مشکل راحت می‌کند. متخصصینی که تجربه ای چندساله در این زمینه دارند، به بهبودی شما کمک خواهند کرد.

منابع: orthoinfo.aaos.org و regenorthosport.in

استئوکندریت دیسکان (Osteochondritis Dissecans) و محل ایجاد آن

در پاسخ به سوال استئوکندریت چیست باید بگوییم نوعی اختلال مفصلی است که در آن بخشی از استخوان و غضروف به دلیل نرسیدن خون به استخوان زیر غضروف مفصلی شروع به جدا شدن از بقیه استخوان می‌کند. استخوان و غضروف شل شده ممکن است در جای خود باقی بماند یا در ناحیه مفصل حرکت کند که در این صورت باعث ایجاد مفصل ناپایدار می‌شود. افراد مبتلا به این بیماری درد شدیدی دارند و اغلب نمی‌توانند مفصل خود را حرکت دهند.

بیماری استئوکندریت مخصوص مفاصل است و بیشتر زانو، آرنج و مچ پا را درگیر می‌کند. در برخی از موارد این عارضه مفاصل دیگری مانند لگن و شانه را نیز هدف قرار می‌دهد.

این بیماری دوره عود ندارد، اما برخی از بیماران کاهش علائم موقت را با درمان اشتباه می‌گیرند و بعد از برگشت علائم فکر می‌کنند این بیماری مفصلی دوباره برگشته است.

علائم بیماری Osteochondritis Dissecans (استئوکندریت دیسکان)

اگر استخوان و غضروف جدا شده از جای خود تکان نخورند و نزدیک به استخوان بزرگ‌تر باقی بمانند، ممکن است هیچ علائمی ایجاد نشود. اگر علائمی وجود داشته باشد، شامل موارد زیر خواهد بود:

• درد، ضعف یا تورم مفصل؛ اغلب بعد از انجام فعالیت‌های بدنی یا ورزشی
• کاهش دامنه حرکتی مانند ناتوانی در باز کردن کامل بازو یا پا. اگر استخوان و غضروف جداشده به ناحیه مفصلی بریزند، این احتمال بیشتر خواهد بود.
• سفتی مفاصل بعد از استراحت
• قفل شدن مفصل در یک موقعیت
• صدای کلیک هنگام حرکت مفصل

راه‌های تشخیص استئوکندریت دیسکان

برای تشخیص بیماری استئوکندریت دیسکان، پزشک معاینه فیزیکی انجام می‌دهد و ثبات مفصل را ارزیابی می‌کند. همچنین ممکن است آزمایش‌های زیر را تجویز کند:

• اشعه ایکس که استخوان را نشان می‌دهد، محل ضایعه را مشخص می‌کند و اندازه آن را آشکار می‌کند.
• MRI همراه با سونوگرافی. این آزمایش‌ها می‌توانند تصاویر واضحی از غضروف آسیب‌دیده ایجاد کنند و نشان دهند آیا استخوان و غضروف جدا شده به ناحیه مفصلی منتقل شده‌اند یا خیر.
• سی‌تی‌اسکن که جزئیات داخلی بیشتری را نسبت به اشعه ایکس نشان می‌دهد. به کمک سی‌تی‌اسکن می‌توان استخوان، رگ‌های خونی و بافت‌های نرم را دید.

اگر بیمار مشکوک به استئوکندریت دیسکان خانوادگی باشد، آزمایش ژنتیکی می‌تواند تغییرات در ژن‌ها، کروموزوم‌ها و پروتئین‌ها را مشخص کند.

عوامل ایجادکننده استئوکندریت دیسکان

علت استئوکندریت دیسکان اغلب ناشناخته است. یکی از عوامل احتمالی این است که ضربه یا استرس مکرر به مفصل در طول زمان، برای مثال با ورزش کردن، می‌تواند منجر به این بیماری شود.

استئوکندریت خانوادگی ناشی از جهش (تغییرات) ارثی در ژن ACAN است که به عنوان منبع پروتئین سازنده غضروفی به نام آگرکان شناخته می‌شود. به دلیل جهش، پروتئین نمی‌تواند آن‌طور که باید غضروف بسازد، بنابراین غضروف ضعیف و ناپایدار می‌شود. بااین‌حال، مشخص نیست که چگونه غضروف ضعیف منجر به جدا شدن استخوان خواهد شد.

چه کسانی بیشتر به بیماری استئوکندریت دیسکان دچار می‌شوند؟

استئوکندریت اغلب در کودکان و نوجوانان 10 تا 20 ساله رخ می‌دهد، به ویژه در ورزشکاران جوان یا افرادی که فعالیت بدنی دارند. بااین‌حال، افراد در هر سنی می‌توانند به این بیماری مبتلا شوند.

در موارد نادر این عارضه ممکن است در بیش از یک مفصل یا بیش از یک عضو خانواده رخ دهد که به آن استئوکندریت خانوادگی گفته می‌شود. افرادی که به این عارضه مبتلا هستند، قد کوتاهی دارند و معمولا در اوایل کودکی مبتلا به استئوآرتریت-تجزیه استخوان و غضروف مفاصل-می‌شوند.

بهترین راه درمان استئوکندریت دیسکان به جز جراحی

بهترین راه درمان استئوکندریت دیسکان بدون جراحی، فیزیوتراپی است. فیزیوتراپ یک برنامه درمانی خاص را با توجه به شرایط و اهداف هر بیمار طراحی خواهد کرد. این برنامه درمانی ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• راهنمای فعالیت: اگر OCD درمان نشود، با گذشت زمان بدتر خواهد شد. مرکز تخصصی فیزیوتراپی با داشتن متخصصان خبره می‌تواند در روند بهبودی همراه شما باشد. فیزیوتراپ یک برنامه تمرینی طراحی خواهد کرد تا به رفع مشکل در مفصل شما کمک کند. هدف این برنامه بازگرداندن عملکرد و سلامتی است.
• محدود کردن فعالیت‌های سنگین: اگر ضایعه استئوکندریت دیسکان مچ پا یا زانو را درگیر کرده باشد، فیزیوتراپیست شما ممکن است کاهش فشار وارد شده روی پا را توصیه کند. این می‌تواند شامل استفاده از دوچرخه یا شنا به جای دویدن باشد. همچنین ممکن است از شما بخواهد به جای راه رفتن از عصا یا ویلچر استفاده کنید.
• تمرینات دامنه حرکتی: یکی از شایع‌ترین علائم OCD محدودیت حرکت مفصل آسیب‌دیده است. فیزیوتراپ هرگونه محدودیت حرکتی را ارزیابی خواهد کرد. او حرکت مفصل آسیب‌دیده را با طرف دیگر بدن شما و محدوده طبیعی مورد انتظار مقایسه می‌کند. بر اساس نتایج به دست آمده، فیزیوتراپ بیمار را از طریق تمرینات مختلف برای بازگرداندن حرکت طبیعی راهنمایی خواهد کرد.
• تقویت عضلات: تقویت ماهیچه‌های اطراف مفصل آسیب‌دیده یک بخش ضروری از بازیابی عملکرد است. در افراد مبتلا به استئوکندریت دیسکان زانو، آرنج یا مچ پا، کاهش عملکرد عضلانی ممکن است در ابتدا مشهود نباشد. عملکرد عضلات ممکن است با پیشرفت آسیب به غضروف و استخوان بدتر شود. به عنوان مثال، عضلات در امتداد جلو و پشت ران (چهار سر ران و همسترینگ) از مفصل زانو عبور کرده و به کنترل حرکت و نیرو به استخوان‌های زانو کمک می‌کنند. تقویت عضلات ران و مرکزی نیز می‌تواند به تعادل میزان نیروی وارد بر مفاصل پا کمک کند.
• درمان دستی: فیزیوتراپ از درمان‌های دستی برای خرکت دادن و کشش آرام عضلات و مفاصل استفاده خواهد کرد. این درمان‌ها می‌توانند به بهبود حرکت، انعطاف‌پذیری و قدرت کمک کنند و بازگرداندن حرکت طبیعی مفصل در افراد مبتلا به آسیب‌های OCD را به همراه داشته باشند.
• روش‌های فیزیوتراپی: فیزیوتراپ می‌تواند از درمان‌هایی مانند یخ و گرما برای کمک به مدیریت درد استفاده کند.

راه‌های پیشگیری

پیشگیری از ابتلا به این عارضه سخت است، زیرا عوامل ایجادکننده آن دقیقا مشخص نیست. خردسالانی که ورزش می‌کنند می‌توانند اقدامانی را همچون پوشیدن پد و وسایل محافظ برای محافظت از مفاصل خود انجام دهند.

همچنین بسیار مهم است که تکنیک‌های بدنی مناسب را حین ورزش به کار ببرند. قبل از ورزش حرکات کششی انجام دهند و خودشان را گرم کنند و بعد از ورزش، حرکات کششی انجام دهند و خودشان را سرد کنند.

آنچه در این مقاله خواندیم

بزرگسالان معمولا برای درمان استئوکندریت دیسکان نیاز به جراحی دارند، در حالی که کودکان و نوجوانان اغلب می‌توانند با درمان غیر جراحی بهبود پیدا کنند. درمان‌های طبیعی مانند استراحت، حرکت‌درمانی و فیزیوتراپی می‌توانند برای افرادی که نیازی به جراحی ندارند و به عنوان درمان‌های مکمل در ترکیب با جراحی مفید باشند؛ البته به شرطی که به نکات مراقبتی بعد از فیزیوتراپی توجه شود. فرد نباید بدون مشورت با پزشک اقدام به درمان استئوکندریت دیسکان کند. این وضعیت ممکن است بدون درمان مناسب بدتر شود.

منابع:

www.choosept.com

www.childrenshospital.org

my.clevelandclinic.org

تاندون زانو (تاندون پاتلا) کجاست؟

تاندون زانو آسیبی است که در تاندون متصل کننده کاسه زانو (کشکک) به استخوان ساق پا رخ می‌دهد. این تاندون با عضلات جلوی ران شما کار می‌کند تا بتوانید زانویتان را دراز کنید، لگد بزنید، بدوید و بپرید.

تاندون پاتلا که به آن زانوی جامپر نیز گفته می‌شود، بیشتر در ورزشکارانی که کارشان با پرش‌های مکرر مرتبط است، مانند بسکتبال و والیبال، دیده می‌شود. بااین‌حال افراد عادی نیز می‌توانند به این عارضه مبتلا شوند.

علل پارگی تاندون پاتلا

تاندون کشکک زانو یکی از آسیب‌های شایع است که به دلیل وارد آمدن فشار مکرر روی تاندون کشکک زانو ایجاد می‌شود. استرس نیز منجر به پارگی‌های ریزی در تاندون می‌شود که بدن تلاش می‌کند آن‌ها را ترمیم کند.

در صورتی که پارگی‌های تاندون تکثیر پیدا کند و بیشتر شود، درد زانو ایجاد خواهد شد. اگر آسیب و درد تاندون بیش از چند هفته ادامه پیدا کند، این عارضه تاندینوپاتی نامیده می‌شود.

از دیگر علت‌های پارگی تاندون زانو می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

ضربه مستقیم

اگر فشار شدیدی به تاندون پاتلا وارد شود، از جای خودش کنده خواهد شد. این فشار می‌تواند هنگام سقوط یا پرش روی زانو رخ دهد. در صورتی که فرد از جایی سقوط کند یا پرش به بالا یا فرود روی کف پا داشته باشد، عارضه تاندون پاتلا رخ خواهد داد.

ورزش‌های پرفشار

برخی از ورزش‌های پرفشار مانند وزنه‌برداری یا پرش می‌توانند منجر به بروز این عارضه شوند.

تنش زیاد و مکرر

انجام فعالیت‌ها یا ورزش‌هایی که به تکرار حرکات خاص نیاز دارند، می‌توانند به تنش مکرر در تاندون پاتلا و درنتیجه پارگی آن منجر شوند.

ضعف عضلات ناحیه اطراف آن

اگر عضلات اطراف زانو ضعیف باشند، فشار و تنش وارد شده روی تاندون پاتلا بیشتر شده و ممکن است پاره شود.

فعالیت‌های غیرطبیعی

انجام فعالیت‌های غیرطبیعی و حرکات اشتباه ورزشی نیز می‌تواند باعث ایجاد تنش شوند و پارگی را به همراه داشته باشند.

عوامل زیستی

برخی از عوامل زیستی همچون افزایش سن، دریافت ناکافی ویتامین D و همچنین کلسیم می‌توانند بافت‌های تاندونی را ضعیف کنند و به پارگی تاندون زانو منجر شوند.

تشخیص پارگی تاندون پاتلا

تاندون زانو می‌تواند از طریق یکی از روش‌های زیر تشخیص داده شود:

• معاینه فیزیکی: پزشک در مورد علائم شما خواهد پرسید و معاینه‌ای را برای بررسی محل و شدت درد انجام خواهد داد. همچنین از شما خواسته می‌شود که دامنه حرکت خود را با خم کردن و دراز کردن پایتان نشان دهید.
• تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI). ام آر آی می‌تواند به آشکارسازی آسیب به تاندون یا هر یک از بافت‌های نرم اطراف زانو کمک کند.
• سونوگرافی. سونوگرافی یکی دیگر از آزمایش‌های تصویربرداری است که می‌تواند آسیب به تاندون یا هر یک از بافت‌های نرم اطراف زانو را نشان دهد.
• اشعه ایکس. اشعه ایکس به پزشک شما اجازه می‌دهد تا ببیند آیا آسیب استخوانی مانند شکستگی یا جابجایی کاسه زانو وجود دارد یا خیر.

راه‌های درمان پارگی تاندون پاتلا غیر از جراحی

درمان تاندون پاتلا معمولا بر کاهش درد و التهاب متمرکز است. برخی از بهترین روش‌های غیر جراحی درمان این عارضه شامل موارد زیر می‌شوند:

استراحت

پارگی‌های کوچک یا جزئی ممکن است نیاز به استراحت و تمرینات توان‌بخشی داشته باشند. بااین‌حال، اگر آسیب فردی جدی‌تر باشد، پزشک ممکن است استفاده از زانوبند را برای 3 تا 6 هفته توصیه کند. این کار مفصل را بی‌حرکت می‌کند و به تاندون اجازه می‌دهد تا بهبود یابد.

فیزیوتراپی

در فیزیوتراپی، فیزیوتراپ وضعیت بالینی بیمار را بررسی می‌کند و بعد از تشخیص شدت پارگی، یک برنامه درمانی منظم را پیشنهاد می‌دهد که به منظور کاهش درد و کاهش ورم‌های ناشی از پارگی‌های تاندون انجام می‌شود. بخشی از روش‌های درمانی در فیزیوتراپی شامل کشش در ناحیه تاندون، سرما درمانی، گرما درمانی یا استفاده از تجهیزات الکتروتراپی هستند.

شاک ویوتراپی

شاک ویوتراپی یکی از پیشرفته‌ترین دستگاه‌های الکتروتراپی است که با کمک اپلیکاتور امواج صوتی را از طریق سطح پوست به ناحیه آسیب‌دیده ارسال می‌کند و افزایش خون‌رسانی و افزایش اکسیژن‌رسانی به بافت‌های آسیب‌دیده را به همراه دارد. این کار می‌تواند تولید کلاژن را در ناحیه آسیب‌دیده تحریک کرده و منجر به تسریع در روند درمانی بافت‌ها شود.

برای رزو نوبت شاک ویوتراپی فرم زیر را پر کنید..

داروها

مسکن‌هایی مانند ایبوپروفن یا ناپروکسن سدیم می‌توانند باعث تسکین کوتاه‌مدت درد مرتبط با تاندون کشکک زانو شوند.

تزریق‌های محلی

اگر درد شدید باشد، پزشک انجام تزریق‌های محلی همچون کورتیکواستروئیدها را به نقاطی در نزدیکی تاندون توصیه می‌کند.

راه‌های پیشگیری از پارگی تاندون زانو

برای کاهش خطر ابتلا به این عارضه و تقویت تاندون زانو، اقدامات زیر را انجام دهید:

• وزنتان را متناسب نگه دارید. اضافه وزن می‌تواند روی مفاصل فشار بیاورد و باعث آسیب دیدن یا درد مزمن در زانو شود. اگر مبتلا به اضافه وزن هستید، کم کردن آن می‌تواند در کاهش مدت زمان ترمیم تاندون زانو موثر باشد.
• قبل از ورزش تمرینات کششی انجام دهید. قبل از اینکه فعالیت‌های ورزشی خود را شروع کنید، حتما به کمک تمرین‌های کششی بدنتان را گرم کنید. این تمرینات بهتر است روی عضلات همسترینگ، عضلات ساق پا و عضلات چهار سر ران متمرکز باشند. تمرینات کششی باعث شل شدن پاها می‌شوند و جلوی ایجاد فشار روی زانو و درد زانو را می‌گیرند.
• تکنیک‌های ورزشی را درست اجرا کنید. قبل از شروع حرکات جدید ورزشی یا کار با دستگاه‌های ورزشی، ابتدا به صورت اصولی آموزش ببینید تا مطمئن شوید حرکت‌ها درست اجرا می‌شوند و به بدن خود آسیب نخواهید رساند.

آنچه در این مقاله خواندیم

تاندون زانو یکی از آسیب‌های شایع بین ورزشکاران است. دویدن‌ها و پریدن‌ها مکرر می‌توانند به تاندون کشکک زانو آسیب برسانند و باعث درد زانو و التهاب شوند. بهترین درمان تاندون پاتلا، استراحت کردن و اجتناب از انجام فعالیت‌هایی است که می‌توانند میزان آسیب را بدتر کنند. بسیاری از پرشکان انجام تمرینات فیزیوتراپی، فعالیت‌های اصلاحی، یخ، گرما و استفاده از مسکن‌ها را توصیه می‌کنند.

همچنین می‌تواند فشار روی اعصاب و تنش عضلانی را کاهش دهد و سلامت اعصاب را ارتقا ببخشد. علاوه بر این، تاثیرات فوق‌العاده‌ای روی درمان کمردرد، گردن درد، دیسک کمر و دیگر مشکلات مفصلی دارد. در این مطلب از کلینیک اترس قرار است در مورد مزایا و عوارض کایروپراکتیک و مشکلانی که به کمک این روش برطرف خواهند شد صحبت کنیم. با ما همراه شوید.

کایروپراکتیک و کاربرد آن

در پاسخ به سوال کایروپراکتیک چیست باید بگوییم روشی درمانی است که می‌تواند مشکلات بدن شما را با کمک تکنیک‌های دستی خاص که توسط متخصصان آموزش دیده انجام می‌شود بهبود ببخشد. این تکنیک‌ها به تنظیم مجدد مفاصل کمک می‌کنند و می‌توانند منجر به تسکین درد شوند.

درمان کایروپراکتیک می‌تواند در تسکین دردهای ناشی از شرایط زیر موثر باشد:

• استخوان‌ها
• غضروف
• بافت همبند
• مفاصل
• ماهیچه‌ها

این روش اغلب بر ستون فقرات متمرکز است، اما ممکن است بسته به مشکل خاصی که بیمار تجربه می‌کند، روی دیگر قسمت‌های بدن نیز موثر باشد.

کایروپراکتیک شباهت‌هایی با فیزیوتراپی دارد و ممکن است در شرایط خاص از ترکیبی از هر دو روش استفاده شود.

کایروپراکتیک یکی از روش‌های تخصصی و غیرتهاجمی برای تنظیم مفاصل و تسکین درد است که توسط تیم حرفه‌ای کلینیک اترس با تکنیک‌های دستی دقیق انجام می‌شود.

 اگر به‌دنبال بهبود عملکرد بدن و کاهش درد بدون نیاز به دارو یا جراحی هستید، همین حالا اقدام کنید.

تفاوت فیزیوتراپی و کایروپراکتیک

مهم‌ترین فرق فیزیوتراپی با کایروپراکتیک این است که کایروپراکتیک بیشتر روی عملکرد ستون فقرات و لگن تمرکز دارد و با استفاده از تکنیک‌های دستی روی سیستم عصبی تاثیر می‌گذارد؛ اما فیزیوتراپی به استفاده از تمرینات بیشتر روی عضلات متمرکز است.

بزرگ‌ترین تفاوت در رویکرد آن‌ها به درمان و فلسفه آن‌ها برای مراقبت است. به عنوان مثال؛ اگر بیمار از کمردرد یا گردن درد رنج می‌برد، کایروپراکتیک از دستکاری ملایم و تکنیک‌های بافت نرم (درمان نقطه ماشه‌ای، ماساژ بافت عمیق) برای کمک به بهبودی بدن استفاده می‌کند. درصورتی‌که فیزیوتراپیست ها با استفاده از رویکردهای مبتنی بر ورزش با کمردرد مقابله می‌کنند.

مزایای کایروپراکتیک

از مهم‌ترین مزایای کایروپراکتیک می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

تسکین و مدیریت درد

متخصص کایروپراکتیک می‌تواند با دستکاری ستون فقرات و درمان‌های دستی برای رفع مشکلات اسکلتی عضلانی، درد را تسکین دهد. علاوه بر این، با کاهش تنش عضلانی و بازگرداندن تراز و عملکرد مناسب به ستون فقرات و مفاصل، روند بهبودی را تسریع می‌بخشد.

این روش مدیریت درد موثری را برای شرایط مختلف مانند کمردرد، گردن درد، سردرد و ناراحتی مفاصل ارائه می‌دهد. همچنین نوعی تکنیک غیرتهاجمی است که برای کاهش درد و بهبود رفاه کلی تلاش می‌کند.

بهبود دامنه حرکتی

این روش شامل تکنیک‌ها و تمریناتی است که می‌تواند به شما در بهبود دامنه حرکتی کمک کند. همچنین اغلب با کاهش سفتی مفاصل و ماهیچه‌ها کار می‌کند و می‌تواند بهبود عملکرد مفاصل را به همراه داشته باشد که این امر به نوبه خود تاثیر مثبتی بر افزایش دامنه حرکتی دارد.

بهبود تعادل

کایروپراکتیک می‌تواند با هدف قرار دادن مشکل عدم تعادل اسکلتی عضلانی یا اختلالات موثر بر ثبات، به بهبود تعادل کمک کند. از طریق دستکاری ستون فقرات، درمان‌های بافت نرم و تمرینات توان‌بخشی، متخصصان وضعیت بدن را بهبود می‌بخشند و عضلات را تقویت می‌کنند. همچنین می‌توانند تعادل و ثبات را بهبود ببخشند و مشکلات مربوط به عدم تعادل را کاهش دهند.

بهبود شرایط عصبی

متخصصان کایروپراکتیک اغلب با ستون فقرات و سیستم عصبی سر و کار دارند. این دانش عمیق از نحوه تعامل اعصاب و بدن به آن‌ها کمک می‌کند تا با وضعیت عصبی شما مقابله کنند.

 آن‌ها می‌توانند به بازیابی برخی از عملکردهای سیستم عصبی کمک کنند. همچنین برخی از نواحی را که به ستون فقرات و اعصاب استرس اضافه می‌کنند، از فشار خارج کرده و درنتیجه درد را تسکین دهند.

کاهش علائم آرتروز

این روش درمانی می‌تواند به کاهش ساییدگی استخوان‌ها و غضروف‌ها به دلیل آرتروز کمک کند؛ زیرا اغلب ترکیبی از تمرینات مراقبتی و تقویتی است. همچنین می‌تواند سرعت تاثیر آرتروز بر استخوان‌ها و غضروف‌ها را کاهش دهد و منجر به مدیریت بهتر وضعیت بدن در دراز مدت شود.

خطرات و عوارض کایروپراکتیک

کایروپراکتیک معمولا به عنوان یک روش درمانی ایمن شناخته می‌شود، به ویژه وقتی توسط یک متخصص آموزش دیده و دارای مجوز انجام شود. هدف، کنترل فشار اعمال شده روی مفاصل ستون فقرات، بازگرداندن عملکرد طبیعی مفاصل و تعادل عضلانی است که به سلامت کلی کمک می‌کند.

اگرچه این روش درمانی مزایای مختلفی را ارائه می‌دهد، شناخت عوارض کایروپراکتیک نیز بسیار مهم است. عوارض نادر اما جدی، مانند سکته مغزی و سندرم دم اسبی، با این روش درمانی مرتبط شده است که اهمیت بحث در مورد شیوه‌های درمان و عوارض جانبی احتمالی را با پزشک، قبل از انجام هر اقدامی برجسته می‌کند.

ضمن در نظر گرفتن ایمنی، بسیار مهم است که خطرات بالقوه را بسنجید و آگاهانه تصمیم بگیرید. در ارتباط بودن با یک متخصص واجد شرایط و بحث در مورد هر گونه نگرانی می‌تواند به کاهش خطرات احتمالی و تجربه درمانی ایمن و موثر کمک کند.

مشکلاتی که با کایروپراکتیک درمان می‌شود

ازجمله مهم‌ترین مشکلاتی که با این روش درمان می‌شوند، می‌توان موارد زیر ر ا نام برد:

گردن درد

گردن درد مشکل شایعی است؛ به ویژه اگر ساعت‌های زیادی را در روز می‌نشینید، به طور مرتب گردن خود را برای استفاده از تلفن خم می‌کنید یا وضعیت بدنی نامناسبی دارید. کایروپراکتیک می‌تواند با تنظیم مجدد ستون فقرات و کاهش تنش در عضلات گردن به کاهش درد کردن کمک کند.

استفاده از این روش، چه به عنوان یک درمان مستقل چه در ترکیب با سایر درمان‌ها، می‌تواند در کاهش یا از بین بردن درد گردن موثر باشد.

کمردرد

دیسک یکی از مهم‌ترین اجزای ستون فقرات است. وقتی فشار زیادی روی دیسک‌ها وارد شود، با بیرون‌زدگی آن مواجه خواهیم شد. درمان دیسک کمر با کایروپراکتیک قابل انجام است. برای انجام این روش درمانی، بیمار باید روی تخت دراز بکشد و متخصص با تکنیک‌های دستی بیمار را درمان کند.

سردرد

تکنیک‌های دستی کایروپراکتیک می‌توانند به کاهش شدت درد و دفعات سردردهای گردنی و میگرن در کوتاه مدت کمک کنند. بعد از چند جلسه بهبودی حاصل‌شده را احساس خواهید کرد.

سیاتیک

سیاتیک یا رادیکولوپاتی کمری یک آسیب به عصب در قسمت پایین کمر است که باعث درد می‌شود. کایروپراکتیک در درمان سیاتیک یکی از روش‌های موثر بوده که توسط متخصص آموزش دیده ارائه می‌شود.

 تکنیک‌های کایروپراکتیک

تکنیک‌های کایروپراکتیک بسیار زیاد هستند و در ادامه تنها به برخی از این تکنیک‌ها و نحوه عملکرد آن‌ها اشاره خواهیم کرد:

تکنیک تنظیم مفصلی (Joint Manipulation)

در تکنیک تنظیم مفصلی از نیروهای دامنه متوسط تا زیاد به همراه سرعت کم استفاده می‌شود. به کمک این تکنیک می‌توان از طریق درگیر کردن دامنه کامل حرکت به بازیابی مفصل ناکارآمد پرداخت.

تکنیک تنظیم مفصلی در موارد زیر کاربرد دارد:

• بهبود دامنه حرکتی مفاصل
• کاهش درد

تکنیک تنظیم ستون فقرات (Spinal Adjustment)

متخصصان از تکنیک تنظیم ستون فقرات برای کمک به بیمارانی استفاده می‌کنند که از کمردرد رنج می‌برند. این تکنیک نیروی ملایمی را روی مفاصل آسیب‌دیده اعمال می‌کند و منجر به برطرف شدن ناهنجاری‌های بدن می‌شود.

تکنیک تنظیم ستون فقرات در موارد زیر کاربرد دارد:

• توقف اسپاسم عضلانی
• تسکین التهاب موضعی
• تنظیم مجدد بخش‌های ستون فقرات

تکنیک تنظیم فرم طبیعی بدن (Postural Correction)

از این تکنیک که با ماساژ و حرکات دست همراه است، به منظور اصلاح و بهبود فرم طبیعی بدن استفاده می‌شود. این روش همه انحراف‌های موجود در محورهای اصلی بدن مانند کمر، گردن، لگن و شانه‌ها را برطرف می‌کند. با برطرف شدن انحراف‌ها، فشارها و دردهای بدن کمتر خواهد شد.

تکنیک حرکات اصلاحی و تمرینات تقویتی (Rehabilitative Exercises)

حرکات اصلاحی کمک می‌کنند بیماران بتوانند عضلاتشان را تقویت کنند و استقامت بدنی را افزایش دهند. با قوی‌تر شدن عضلات و مفاصل، میزان آسیب‌های وارده به بدن به حداقل می‌رسد و فرد تعادل بیشتری خواهد داشت.

تکنیک مایوفاشیال ریلیز (Myofascial Releas)

در این تکنیک از روش‌های دستی مختلفی به منظور کاهش تنش در فاسیای بدن استفاده می‌شود. فرد متخصص با دستانش فشار ثابتی را اعمال می‌کند تا هرگونه سفتی یا درد از بین برود.

تکنیک مایوفاشیال ریلیز برای فاسیا و ماهیچه‌ها و همچنین مفاصل، استخوان‌ها، تاندون‌ها، غضروف، خون، پوست، رباط‌ها و بافت‌های نرم مفید است.

تکنیک مایوفاشیال ریلیز در موارد زیر کاربرد دارد:

• آرامش عضلانی
• کاهش اثرات استرس
• افزایش دامنه حرکتی مفصل
• تقویت رشد و ترمیم بافت عضلانی
• کاهش هیپرتونیک عصبی عضلانی
• بهبود کارایی عصبی عضلانی

مدت زمان بهبودی با روش کایروپراکتیک

مدت زمان بهبودی با توجه به مواردی همچون میزان آسیب، شدت درد و همچنین شرایط بدنی بیمار متفاوت خواهد بود. بعد از اینکه اولین جلسه را گذراندید، پزشک تعداد جلسات مورد نیاز را برای شما مشخص خواهد کرد. برای اینکه شاهد بهترین نتیجه باشید، توصیه می‌شود جلساتتان را طبق برنامه و به صورت کامل پیش ببرید تا مشکلتان برطرف شود و برای همیشه از شر درد و ناراحتی راحت شوید.

هزینه‌ی کایروپراکتیک

هزینه کایروپراکتیک با توجه به عوامل مختلفی همچون دستمزد پزشک متخصص، میزان مهارت و تجربه او، مرکز ارائه دهنده خدمات، نوع بیمه، تعداد جلسات درمانی مورد نیاز، میزان درد و میزان آسیب‌دیدگی متفاوت خواهد بود.

اگر قصد دارید از هزینه دقیق مطلع شوید، بهترین راه این است که با کلینیک اترس تماس بگیرید تا مشاوران و متخصصان در مورد طول درمان و هزینه شما را راهنمایی کنند.

منابع:

www.physiotattva.com

jointeffortchiro.com

www.liverpoolchiropracticclinic.co.uk

سندرم تونل رادیال و درمان آن

سندرم عصب رادیال یا همان سندرم تونل رادیال وضعیتی است که منجر به درد در بالای ساعد و دست می‌شود. این عارضه به دلیل فشار روی عصب بازو که عصب رادیال نام دارد، رخ می‌دهد.

در مورد اینکه عصب رادیال کجاست هم باید بگوییم این عصب از گردن شما شروع می‌شود و به سمت بازو می‌رود. وظیفه آن نیز کنترل حرکت عضله در بالای بازو یا همان سه سر ران است.

فشرده شدن عصب رادیال در هر کجای بازو می‌تواند درد و ضعف را به همراه داشته باشد. هر زمان که از عضلات بازو برای حرکت دادن اجسام استفاده کنید، درواقع عصب رادیال را تحریک کرده‌اید.

استفاده از دست‌ها و مچ دست نیز می‌تواند باعث تحریک این عصب شود. به عنوان مثال اگر حرکت خاصی را به عنوان شغل یا سرگرمی به طور مکرر انجام دهید، این امر می‌تواند آسیب عصب رادیال را به همراه داشته باشد.

انواع و علائم آسیب‌دیدگی عصب رادیال

آسیب‌دیدگی عصب رادیال دارای انواع مختلفی است که هر کدام علائم خاص خودشان را دارند:

آسیب عصب رادیال در ناحیه زیر بغل (آگزیلا)

عصب رادیال در ناحیه زیر بغل می‌تواند به دلیل وارد آمدن فشار خارجی دچار آسیب شود. این فشار معمولا به دلیل استفاده نادرست از عصای زیر بغل رخ می‌دهد و به آسیب حاصل از آن crutch palsy میگویند.

در این عارضه ممکن است اعصاب دیگری ازجمله عصب مدیان و عصب آگزیلاری نیز دچار آسیب شوند. مهم‌ترین علائمی که بر جای می‌گذارد نیز شامل موارد زیر می‌شوند:

• ضعف یا افتادگی مچ دست و انگشتان
• ضعف عضله سه سر پشت بازو
• گزگز یا بی‌حسی پشت بازو، ساعد و دست

آسیب عصب رادیال در بازو

یکی از شایع‌ترین محل‌هایی که در آن عصب رادیال دچار آسیب می‌شود، بازو است. دلیلش هم این است که در نواحی میانی بازو عصب رادیال در مجاورت استخوان بازو قرار می‌گیرد و به همین دلیل مستعد آسیب است.

در صورتی که به عصب رادیال فشار طولانی مدت خارجی وارد شود و آسیب ببیند، عارضه‌ای به نام فلج شب شنبه (Saturday night palsy) رخ خواهد داد. این حالت معمولا به دلیل قرار گرفتن بازو بین بدن شخص و لبه صندلی یا سر شخص دیگر به مدت طولانی رخ می‌دهد. علاوه بر این، ممکن است به دنبال شکستگی استخوان بازو یا جراحی نیز اتفاق بیفتد. مهم‌ترین علائمی که بر جای می‌گذارد نیز شامل موارد زیر می‌شوند:

• افتادگی مچ دست
• ضعف در باز کردن انگشتان
• بی‌حسی یا گزگز و مور مور شدن پشت دست

آسیب عصب رادیال در ساعد

عصب رادیال در ساعد ممکن است به دلیل عبور از عضله سوپیناتور و لبه فیبروتیک آن تحت فشار قرار بگیرد یا اینکه به دلیل شکستگی استخوان ساعد دچار آسیب شود. مهم‌ترین علائمی که این عارضه بر جای می‌گذارد، شامل موارد زیر می‌شوند:

• افتادگی مچ دست و انگشتان بدون هیچ علائم حسی

آسیب عصب رادیال سطحی حسی

عصب رادیال سطحی حسی می‌تواند به دلیل ضربه یا پارگی مچ دست و همچنین وارد آمدن فشار خارجی مانند استفاده از دستبند یا ساعت مچی تنگ دچار آسیب شود. این عارضه که سندروم وارتنبرگ نیز نامیده می‌شود، علائم زیر را به همراه خواهد داشت:

• درد
• خواب‌رفتگی
• گزگز مچ و پشت درد

علت‌های آسیب‌ عصب رادیال

سندرم تونل رادیال وقتی رخ می‌دهد که عصب رادیال هنگام عبور از کانال فوقانی ساعد، فشرده یا ساییده شود. چنین وضعیتی منجر به نوروپاتی رادیال یا پارزی عصب رادیال می‌شود. آسیب عصب رادیال می‌تواند به دلیل هر یک از عوامل زیر رخ دهد:

• شکستگی استخوان بازو
• خوابیدن روی دست
• فشار وارد شده هنگام انداختن بازو روی پشتی صندلی
• استفاده اشتباه از عصای زیر بغل
• بیماری‌های زمینه‌ای مانند دیابت یا مشکلات کلیوی

راه‌های درمان سندروم تونل رادیال

اقدامات ساده‌ای وجود دارد که با انجام هر یک از آن‌ها می‌توان نسبت به درمان عصب رادیال دست اقدام کرد. برخی از این اقدامات در ادامه توضیح داده شده‌اند:

آتل‌بندی

اگر علائمتان در شب بدتر می‌شود، می‌توانید با یک آتل پلاستیکی سبک بخوابید تا شدت علائم کم شود. با محدود کردن حرکات آرنج در طول شب فرصتی فراهم می‌شود تا عصب از حالت فشردگی خارج شود.

فیزیوتراپی

فیزیوتراپی یکی دیگر از روش‌های درمانی موثر برای آسیب عصب رادیال است که به کمک استفاده از تمرینات و تکنیک‌های مختلف، فرآیند بهبودی افراد مبتلا به این عارضه را سرعت می‌بخشد.

به‌طورکلی برنامه‌های فیزیوتراپی برای درمان عصب رادیال مچ دست شامل موارد زیر می‌شوند:

• تمرینات استحکام‌بخشی: این تمرینات افزایش قدرت و استحکام عضلات اطراف مچ دست و آرنج را به همراه دارند و شامل تمرینات مقاومتی با وزنه‌ها و تمرینات ایزومتریک می‌شوند.
• تمرینات انعطاف‌پذیری: این تمرینات افزایش انعطاف‌پذیری و محدوده حرکت در مچ دست و آرنج را به همراه دارند و شامل تمرینات کششی، تمرینات موبیلیزاسیون مفاصل و تکنیک‌های استرچینگ می‌شوند.
• آموزش تغییر الگوی استفاده: در این روش به بیماران نحوه استفاده صحیح از مچ دست برای انجام فعالیت‌های روزمره آموزش داده می‌شود. این آموزش‌ها می‌توانند شامل تکنیک‌های درست حمل و جابجایی اشیای سنگین و تغییر الگوهای حرکتی در فعالیت‌های روزمره باشند.
• تقویت عضلات فرعی: علاوه بر عضلات اصلی مچ دست و آرنج، تمریناتی هم برای تقویت عضلات فرعی ارائه خواهد شد.

ورزش تراپی

ورزش درمانی یکی دیگر از شیوه‌های موثر برای درمان فلج عصب رادیال دست است. برخی از ورزش‌های قابل استفاده در این روش شامل موارد زیر می‌شوند:

• ریختن آب از لیوان: یک فنجان خالی در دست بگیرید و آن را از سمت بالا به پایین بچرخانید. انگار می‌خواهید آب داخل آن را روی زمین بریزید.
• نگاه کردن به کف دست از پشت آرنج: در حالی که بازوهایتان در پشت و پهلوی شما قرار گرفته‌اند، سعی کنید از پشت آرنج به کف دست نگاه کنید.
• کشیدن دست روی میز: کف دستتان را روی میز قرار دهید و سعی کنید کل بدن را به سمت مخالف بچرخانید.

راه‌های پیشگیری از آسیب عصب رادیال

مهم‌ترین راهکارهایی که برای پیشگیری از بروز این عارضه در نظر گرفته شده‌اند شامل موارد زیر می‌شوند:

• داشتن سبک زندگی سالم: مهم‌ترین راهکارهای پیشگیری از بروز چنین عارضه‌ای این است که ورزش کنید، پیاده‌روی داشته باشید، غذاهای سالم بخورید، هر سه ماه یکبار چکاب دهید و سیگار نکشید.
• نشستن صحیح: یکی از دلایلی که آسیب عصب رادیال را به همراه دارد، استفاده مداوم از کامپیوتر و پشت میز نشستن است. اینکه درست روی صندلی بنشینید و نرمش‌های ملایمی حین کار داشته باشید، می‌تواند تا حد قابل توجهی جلوی بروز بیماری را بگیرد.
• خوابیدن صحیح: هنگام خوابیدن از بالشت‌های نرم استفاده کنید و دستتان را به عنوان تکیه‌گاه در نظر نگیرید.

سخن پایانی

سندرم تونل رادیال وقتی اتفاق می‌افتد که عصب رادیال فرد تحت فشار باشد. این فشار معمولا به دلیل حرکات مکرر بازو و مچ ایجاد می‌شود؛ اما جای نگرانی نیست و به راحتی از طریق روش‌های مختلفی همچون استراحت، استفاده از دارو و فیزیوتراپی درمان می‌شود. در موارد نادر، برخی از افراد ممکن است نیاز به جراحی پیدا کنند. مدت زمان ترمیم عصب رادیال نیز معمولا بین 3 تا 6 هفته خواهد بود.

منابع:

www.healthline.com

handandwristinstitute.com

www.assh.org

انگشت چنگالی چیست؟

انگشت چنگالی پا (Claw toes) به معنای تغییر شکل در پا است که با خم شدن غیرطبیعی یک یا چند انگشت مشخص می‌شود. این عارضه که اغلب به دلیل عدم تعادل ماهیچه‌ها و تاندون‌های پا رخ می‌دهد، می‌تواند ناشی از عوامل مختلفی همچون ژنتیک، آسیب عصبی یا پوشیدن کفش‌های نامناسب باشد.

انگشت چنگالی معمولا شامل خم شدن به سمت بالا در پایه انگشت پا، خم شدن به سمت پایین در مفصل میانی و موقعیتی خمیده در نزدیک‌ترین مفصل به ناخن پا است که شبیه به شکل چنگال به نظر می‌رسد. این عارضه می‌تواند درد، ناراحتی و مشکل در راه رفتن را به همراه داشته باشد.

انواع انگشت چنگالی

انگشت چنگالی معمولا در 4 مرحله پیشرفت می‌کند و علائم نیز با پیشرفت بیماری بدتر می‌شوند:

انگشت چگالی انعطاف‌پذیر

در این نوع انگشت چنگالی هنوز می‌توان به کمک دست انگشتان پا را صاف کرد و ممکن است این وضعیت در این مرحله دردناک نباشد.

انگشت چنگالی نیمه سفت

با پیشرفت بیماری انگشتان پا کمتر انعطاف‌پذیر می‌شوند و صاف کردن آن‌ها به صورت دستی سخت خواهد بود. در این مرحله ممکن است فرد احساس ناراحتی و درد داشته باشد.

انگشت چنگالی سفت

در مرحله پیشرفته، انگشتان پا همیشه خم هستند و نمی‌توان آن‌ها را صاف کرد. این مرحله با درد قابل توجه، مشکل در راه رفتن و تغییر شکل همراه است.

انگشت چنگالی شدیدا سفت و سخت

این شدیدترین مرحله است که در آن به هیچ عنوان نمی‌توان پاها را به صورت دستی صاف کرد. همچنین درد شدید، مشکل در راه رفتن و خطر عوارضی مانند زخم باز یا عفونت شایع است.

علت به وجود آمدن انگشت چنگالی چیست؟

عوامل مختلفی می‌توانند در به وجود آمدن انگشت چنگالی پا دخیل باشند که از مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

عدم تعادل عضلانی

یکی از مهم‌ترین دلایل به وجود آمدن این عارضه، عدم تعادل در عضلات و تاندون‌هایی است که مسئول کنترل حرکت انگشتان پا هستند. عضلات ضعیف یا نامتعادل می‌توانند پیچ خوردن غیرارادی انگشتان پا را به دنبال داشته باشند.

آسیب عصبی

بیماری‌هایی همچون دیابت که می‌توانند باعث آسیب عصبی (نوروپاتی) شوند، خطر ابتلا به انگشت چنگالی را افزایش می‌دهند. نوروپاتی منجر به مختل شدن توانایی مغز در کنترل عضلات انگشتان پا می‌شود.

کفش نامناسب

پوشیدن کفش‌های خیلی تنگ یا پاشنه بلند می‌تواند به مرور انگشتان پا را در موقعیتی غیرطبیعی قرار دهد و منجر به توسعه انگشت چنگالی شود.

ژنتیک

برخی از افراد ممکن است از نظر ارثی مبتلا به این عارضه شوند؛ دلیلش هم این است که ساختار یا شکل خاص پا می‌تواند حساسیت را افزایش دهد.

آرتریت

اشکال خاصی از آرتریت، مانند آرتریت روماتوئید و استئوآرتریت، می‌توانند مفاصل انگشتان پا را تحت تاثیر قرار دهند و منجر به تغییر شکل آن شوند.

تروما

آسیب‌های قبلی، مانند شکستگی یا رگ به رگ شدن، می‌تواند منجر به عدم تعادل عضلانی یا تاندون شود و این عارضه را به دنبال داشته باشد.

انگشت چنگالی چگونه درمان می‌شود؟

انتخاب بهترین درمان انگشت چنگالی پا به شدت بیماری بستگی دارد. به‌طورکلی شایع‌ترین روش‌های درمان این عارضه شامل موارد زیر می‌شوند:

اقدامات محافظه‌کارانه

در مراحل اولیه، رویکردهای غیر جراحی می‌توانند به پیشگیری از انگشت چنگالی پا و مدیریت علائم کمک کنند. این اقدامات می‌توانند شامل پوشیدن کفش‌های پهن‌تر و راحت‌تر، استفاده از پدهای بالشتک دار برای کاهش فشار و انجام تمرین‌هایی برای تقویت عضلات انگشت پا باشند.

ارتز سفارشی

استفاده از کفش‌های سفارشی (ارتزها) می‌تواند به اصلاح هم ترازی انگشتان پا کمک کند، درد را کاهش دهد و جلوی پیشرفت بیشتر را بگیرد.

فیزیوتراپی

ممکن است فیزیوتراپی برای بهبود قدرت عضلانی و انعطاف‌پذیری انگشتان پا توصیه شود. برای رزو نوبت فیزیوتراپی فرم زیر را پر کنید.

دارو

مسکن‌های بدون نسخه یا داروهای ضدالتهابی می‌توانند به مدیریت درد و التهاب مرتبط با پنجه انگشتان پا کمک کنند.

جراحی

در موارد شدید که اقدامات محافظه‌کارانه با شکست مواجه می‌شوند، ممکن است مداخله جراحی ضروری باشد. روش‌های جراحی می‌تواند شامل افزایش طول تاندون‌ها و تنظیم مجدد مفاصل انگشتان پا شود.

سخن پایانی

انگشت چنگالی پا می‌تواند یک وضعیت دردناک و ناتوان‌کننده باشد، اما با مداخله زودهنگام و مدیریت مناسب، می‌توان پیشرفت آن را کند یا حتی معکوس کرد. کلینیک اترس می‌تواند از طریق روش‌هایی همچون فیزیوتراپی، آبدرمانی و غیره، در این راستا همراهتان باشد.

منبع

https://www.narayanahealth.org/blog/claw-toes-causes-stages-treatment-prevention

فلج اطفال چیست؟

پولیومیلیت یا فلج اطفال (poliomyelitis) یک نوع بیماری ویروسی واگیردار است که طی آن، ویروس پولیومیلیت به سیستم عصبی فرد حمله می‌کند و علائمی مانند بی‌حسی بالاتنه و پایین‌تنه و دست‌ها و پاها را بر جای می‌گذارد و حتی ممکن است باعث شود فرد مبتلا دیگر نتواند حرکت کند.

بنا بر گزارش سازمان بهداشت جهانی، از هر 200 نفر مبتلا به این ویروس، تنها یک نفر ممکن است دچار فلج دائمی شود. یکی از دلایلی که فرد دچار این بیماری می‌شود، استفاده از واکسن‌های خوراکی فلج اطفال است. از آنجا که این واکسن‌ها حاوی ویروس‌های زنده ضعیف شده هستند، ممکن است در موارد نادر، بیماری فلج اطفال را به همراه داشته باشند.

اگر پولیومیلیت در فرد مبتلا شدت بگیرد، ممکن است او دچار اختلالات تنفسی شود و درنهایت، فوت کند.

سیر پیشرفت مراحل فلج اطفال

حمله ویروس به بدن ممکن است سلول‌های عصبی آلوده شده به فلج اطفال را از بین ببرد یا فقط آن‌ها را ضعیف کند و اجازه دهد زنده بمانند. اگر سلول‌ها از بین نرفته باشند و فقط آسیب‌دیده باشند، امکان بهبودی وجود دارد؛ اما در صورتی که اعصاب به طور کامل از بین برود، فلج دائمی رخ خواهد داد. سیر پیشرفت مراحل این عارضه به طور خلاصه در ادامه توضیح داده شده است:

• نهفتگی: دوره کمون یا نهفتگی، معمولا یک بازه زمانی دو هفته‌ای است. این مرحله بعد از ورود ویروس و ایجاد عفونت شروع شده و تا وقتی علائم بالینی بروز کنند، طول می‌کشد. در این مرحله، حدود 95 درصد افراد مبتلا بدون علامت بوده و 5 درصد شاهد بروز علائم خواهند بود.
• آغاز بیماری: با آغاز بیماری پولیومیلیت، علائمی شبیه به آنفولانزا مشاهده می‌شود. این علائم شامل سردرد، درد عضلات و اندام‌ها، گلودرد و تب خفیف است. در بیشتر موارد، بیماری دیگر از این مرحله فراتر نمی‌رود و فرد مبتلا خوب می‌شود.
• بروز اوج بیماری: در موارد بسیار نادر، بیماری پیشرفت می‌کند و فرد علائمی مانند درد، فلج عضلات و مشکلات تنفسی را تجربه خواهد کرد. در چنین شرایطی باید از دستگاه تهویه مصنوعی استفاده شود.
• بهبودی: مرحله بهبودی فلج اطفال زمانی است که فرد قدرت عضلانی خود را بازیابد. این مرحله حدود 2 سال طول می‌کشد و بیمار به طور کامل یا جزئی بهبود پیدا می‌کند.
• فلج باقی‌مانده: اگر طی مدت 2 سال قدرت عضلانی فرد برنگشت و علائم همچنان وجود داشت، فلج اطفال دائمی خواهد بود. در چنین شرایطی، یک عضله یا چهار اندام در فرد مبتلا فلج می‌شوند، عضلاتش تحلیل می‌روند، دچار اختلال رشد عضلانی می‌شود و درنهایت، کوتاهی اندام را مشاهده خواهد کرد.

انواع فلج اطفال چیست؟

در پاسخ به سوال انواع فلج اطفال چیست، باید بگوییم به سه نوع مختلف تقسیم می‌شود که هر کدام علائم خاص خودشان را دارند.

فلج اطفال خفیف

فلج اطفال خفیف (Abortive poliomyelitis) شکل ضعیف این بیماری است که بیشتر کودکان را درگیر می‌کند و علائمی مانند التهاب دستگاه گوارش و عفونت خفیف در دستگاه تنفسی را بر جای می‌گذارد. این علائم هیچ تاثیری روی سیستم عصبی ندارند و معمولا فرد مبتلا طی 7 روز بهبود پیدا می‌کند.

فلج اطفال غیر فلج‌کننده

فلج اطفال غیر فلج‌کننده (Nonparalytic poliomyelitis) از نوع خفیف شدیدتر است و تنها یک درصد از افراد به آن مبتلا می‌شوند. دوره کمون آن حدود 3 تا 6 روز بوده و علائم بیماری شبیه به آنفولانزا است. بعد از گذشت حدود 10 روز فرد بهبود پیدا می‌کند و اندام‌هایش فلج نمی‌شوند.

فلج اطفال فلج‌کننده

فلج اطفال فلج‌کننده (Paralytic poliomyelitis) شدیدترین و البته نادرترین شکل این بیماری است و زمانی رخ می‌دهد که ویروس به مغز و نخاع فرد حمله می‌کند. در ابتلا علائم این بیماری شبیه به علائم فلج اطفال غیر فلج‌کننده هستند، اما با گذشت زمان فلج دائمی اعضا، کوتاهی پا، مشکلات تنفسی و گفتاری را به همراه خواهد داشت.

انتقال ویروس فلج اطفال

پولیومیلیت نوعی بیماری ویروسی است که حتی اگر فرد ناقل آن باشد اما علائمش را نشان ندهد، باز هم به راحتی می‌تواند آن را به دیگران منتقل کند. ویروس فلج اطفال از طریق دو روش زیر منتقل می‌شود:

1. سرفه و عطسه: از سریع‌ترین روش‌های انتقال این ویروس به دیگران می‌توان به سرفه و عطسه اشاره کرد. بعد از سرفه و عطسه، ویروس فلج اطفال به سرعت در هوا پخش شده و به افراد سالم منتقل می‌شود. بعد از اینکه ویروس وارد بدن فرد سالم شد، در حلق و مجاری گوارشی او تکثیر پیدا می‌کند و بعد، از طریق جریان خون و مایع لنف، کل بدنش را درگیر خواهد کرد.
2. مدفوع: افراد مبتلا به ویروس فلج اطفال می‌توانند آن را از طریق مدفوع دفع کنند. اگر این ویروس وارد سیستم آبرسانی و تغذیه شود و افراد سالم از آن آب بنوشند یا استفاده کنند، ویروس به آن‌ها منتقل خواهد شد. احتمال ابتلا به بیماری از این طریق، در مناطق آلوده و محروم بیشتر است.

درمان بیماری فلج اطفال

هیچ درمان مشخصی برای این بیماری وجود ندارد، اما با تشخیص به موقع آن می‌توان جلوی بروز خطرات بیشتر را گرفت. با توجه به شدت بیماری، اقدامات مختلفی صورت می‌گیرد که از بین آن‌ها، موارد زیر به عنوان بهترین روش‌های درمان فلج اطفال در نظر گرفته شده‌اند:

• با شروع علائم، فرد مبتلا باید استراحت کند. همچنین بنا به دستور پزشک برای کاهش علائم می‌توان از داروهای مسکن استفاده کرد. به منظور کاهش درد و گرفتگی‌های عضلاتی، استفاده از حوله گرم و پد حرارتی نیز توصیه می‌شود.
• اگر بیمار دچار اختلالات تنفسی باشد، باید از دستگاه تنفس مصنوعی استفاده کند. همچنین برای جلوگیری از کج شدن اندام‌ها یا جمع شدن عضلات، استفاده از وسایل کمکی همچون بریس توصیه می‌شود.
• اگر بیمار در مرحله بهبودی است، باید چندین جلسه فیزیوتراپی و ورزش درمانی انجام دهد تا بتواند به حداکثر توانایی عضلانی دست پیدا کند.
• اگر فرد در آخرین مرحله بیماری است، پزشک استفاده از وسایل کمکی یا جراحی را پیشنهاد می‌دهد.
  اگر شما یا یکی از نزدیکانتان علائم فلج اطفال را مشاهده کرده‌اید، برای مشاوره فوری و دریافت راهنمایی‌های لازم، فرم زیر را تکمیل کنید تا تیم پزشکی ما در سریع‌ترین زمان ممکن با شما تماس بگیرد.
  

  فرم دریافت نوبت

  شماره تماس

  نام پزشکان

  حسین مهدوی پارسا (متخصص پزشکی ورزشی) رضا اشراقی(متخصص ارتوپدی و فوق تخصص جراحی زانو و شانه) ابراهیم قیم حسنخانی(فوق تخصص ستون فقرات) امیررضا نعمتی(پزشک و مشاور تغذیه ورزشی) محمدرضا توکلیان(متخصص ارتوپدی و جراحی زانو) امیر ادهمی مقدم (متخصص بیهوشی و فوق تخصص مراقبت های ویژه ICU و درد) علیرضا موسویان(متخصص ارتوپدی و فوق تخصص جراحی مچ پا) جواد شیخیان (متخصص ارتوپدی جراحی هیپ) (سونوگرافی اسکلتی عضلانی) جعفر رضا زاده (متخصص ارتوپدی فوق تخصص جراحی زانو) فیزیوتراپی توانبخشی عصبی فیزیوتراپی آبدرمانی مدیکال جیم

  بارگذاری مدارک پزشکی مورد نیاز

  دریافت نوبت

انواع واکسن فلج اطفال

بهترین روش پیشگیری از ابتلا به پولیومیلیت این است که بیمار، بهداشت شخصی را رعایت کرده و از واکسن فلج اطفال استفاده کند. انواع واکسن قابل استفاده در ادامه معرفی شده‌اند:

واکسن پولیومیلیت تزریقی

واکسن تزریقی حاوی ویروس غیرفعال فلج اطفال است. این نوع واکسن در 4 نوبت مشخص به پا یا بازوی کودکان تزریق می‌شود. اولین و دومین نوبت تزریق آن به ترتیب 2 ماهگی و 4 ماهگی و نوبت سوم،6 تا 18 ماهگی کودک است. زمان تزریق دوز چهارم نیز معمولا بین 4 تا 6 سالگی خواهد بود.

واکسن فلج اطفال خوراکی

واکسن خوراکی حاوی ویروس ضعیف شده فلج اطفال است که باعث ایمن‌سازی بدن در برابر ویروس خواهد شد. البته این واکسن در موارد نادر می‌تواند باعث فلج شدن کودک شود. بهترین زمان برای استفاده از این قطره، بدو تولد،2 ماهگی،4 ماهگی،6 ماهگی،18 ماهگی و 6 سالگی است.

پیشگیری از فلج اطفال در بزرگسالی

برای پیشگیری از ابتلا به فلج اطفال در بزرگسالان که در کودکی به طور کامل در برابر این ویروس واکسینه نشده‌اند، توصیه می‌شود حتما 3 نوبت واکسن پولیومیلیت غیرفعال تزریق کنند. نوبت اول تزریق را هر زمانی بخواهند می‌توانند انجام دهند. نوبت دوم باید یک تا دو ماه بعد از تزریق اول انجام شود. نوبت سوم نیز 6 ماه تا یک سال بعد از نوبت دوم خواهد بود.

نکاتی که برای درمان فلج اطفال خواندیم

پولیومیلیت نوعی بیماری مسری است که می‌تواند عصب نخاع، سیستم گوارشی و دستگاه تنفسی را تحت تاثیر قرار دهد. علائم این بیماری معمولا نهفته هستند و با پیشرفت بیماری، بروز می‌کنند. راه‌های انتقال ویروس هم از طریق عطسه و سرفه، مدفوع و خون است. بعد از اینکه ویروس به بدن فرد وارد شد، در حلق و سیستم گوارشی او تکثیر پیدا کرده و از طریق خون به کل بدن وارد می‌شود. درست است که درمان کاملی برای آن وجود ندارد، اما با تشخیص به موقع می‌توان علائم و عوارض بیماری را کاهش داد. کلینیک اترس با بهره‌گیری از یک تیم متخصص و تجهیزات پیشرفته، خدمات فیزیوتراپی، ورزش درمانی و مشاوره تغذیه‌ای را با استفاده از روش‌های جدید ارائه می‌دهد.

شین اسپلینت و علت‌های به وجود آمدن

شین اسپلینت (Shin Splints) یا درد ساق پا که به آن سندرم استرس تیبیا میانی نیز گفته می‌شود، یکی از مشکلات رایج مرتبط با ورزش است که درد در لبه داخلی استخوان ساق پا (درشت‌نی) را به همراه دارد. درواقع در تعریف شین اسپلینت چیست می‌توان گفت مواقعی که تاندون‌ها، ماهیچه‌ها و بافت همبند به دلیل استفاده بیش‌ازحد ملتهب شوند، عارضه شین اسپلینت رخ می‌دهد.

اگر مدت زمان زیادی راه رفته باشید، دویده باشید، ورزش کرده باشید یا حتی رقصیده باشید، احتمالا یکبار این عارضه را تجربه کرده‌اید. درواقع شین اسپلینت ساق پا یکی از رایج‌ترین آسیب‌ها بین دوندگان محسوب می‌شود.

یکی از شایع‌ترین علت‌های این عارضه، ایجاد تغییر ناگهانی در سطح فعالیت ورزشی است. درواقع می‌توان گفت درد به وجود آمده به خاطر افزایش شدت، دفعات یا طول تمرینات رخ می‌دهد و به ویژه بین دوندگان و سربازان رایج‌تر است.

درواقع می‌توان گفت حدود 4 تا 10 درصد از سربازان در طول 8 تا 12 هفته آموزشی خود دچار شین اسپلینت می‌شوند.

همچنین اگر با کفش‌های فرسوده ورزش می‌کنید یا کف پایتان صاف است ممکن است به این عارضه دچار شوید. حتی ورزش کردن بر روی سطوح سخت یا ناهموار نیز می‌تواند در ایجاد آن دخیل باشد.

خیلی از دونده‌ها هر روز یک مسیر را می‌دوند، به این معنی که اگر یک جاده شیب‌دار یا زمین ناهموار در طول مسیر شما وجود داشته باشد، می‌توانید در اثر حرکت تکراری، دچار آن شوید. ورزش‌هایی که شروع و توقف مکرر دارند نیز می‌توانند منجر به درد ساق پا شوند.

علائم شین اسپلینت

افرادی که به عارضه شین اسپلینت مبتلا هستند ممکن است علائم زیر را تجربه کنند:

• درد شدید در قسمت جلوی ساق پا
• درد در قسمت داخل ساق پا
• دردی که هنگام ورزش کردن ایجاد می‌شود
• دردهای عضلانی
• ورم خفیف در ساق پا
• بی‌حسی و ضعف پا

را‌ه‌های درمان شین اسپلینت غیر از جراحی

از مهم‌ترین راه‌های درمان غیر جراحی شین اسپلینت می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

1. استراحت

استراحت یکی از مهم‌ترین کارهایی است که می‌توانید برای بهبود درد ساق پا انجام دهید. با استراحت، التهاب کنترل شده و از آسیب بیشتر جلوگیری می‌شود.

با احساس اولین درد یا ناراحتی، حجم تمرینات خود را کاهش دهید؛ به عبارت دیگر، سعی کنید در مسافت‌های کوتاه‌تر بدوید یا راه بروید تا درد ساق پایتان کمتر شود. همچنین می‌توانید تغییر مسیر دهید یا نوع فعالیتتان را عوض کنید.

هنگام تجربه دردهای شدیدتر، توصیه می‌شود تمامی ورزش‌هایتان را برای مدت یک تا دو هفته کنار بگذارید.

2. یخ

هر 10 تا 20 دقیقه، سه تا چهار بار در روز، به مدت چند روز یک کمپرس سرد روی ساق پا قرار دهید. یخ به تسکین تورم و درد ساق پا و درمان شین اسپلینت کمک می‌کند.

3. فیزیوتراپی

اگر به فیزیوتراپیست مراجعه کنید، او برنامه‌ای را برای درمان شین اسپلینت در اختیار شما قرار خواهد داد. فیزیوتراپی شین اسپلینت شامل تمریناتی برای کشش و تقویت عضلات ساق پای شما و کاهش استرس روی استخوان‌ها خواهد بود.

فیزیوتراپیست می‌تواند بهترین راهکار را برای افزایش سطح فعالیتتان بعد از رفع درد ساق پا به شما نشان دهد. همچنین می‌تواند به شما کمک کند تا راه رفتن یا دویدن خود را بهبود ببخشید که می‌تواند در جلوگیری از بازگشت شین اسپلینت موثر باشد. اگر ساکن مشهد هستید، خیلی راحت می‌توانید برای رزرو نوبت جهت فیزیوتراپی، به صفحه فیزیوتراپی مشهد مراجعه کنید.

4. آبدرمانی

بسیاری از افراد مبتلا به درد ساق پا می‌توانند از انواع روش‌های آبدرمانی بهره ببرند. حرکات آبدرمانی شامل انواع تمرینات کششی، تقویتی و بهبود حرکت است. فیزیوتراپیست به هر بیمار برنامه شخصی سازی شده‌ای می‌دهد تا تاثیر آب درمانی را به حداکثر برساند.

5. بانداژ

استفاده از بانداژ یا پوشیدن جوراب‌هایی که تا زانو می‌رسند و ساق پا را محکم نگه می‌دارند، می‌توانند در درمان این عارضه موثر باشند. اگر قصد استفاده از بانداژ را دارید، به کمک آن ساق پا و ناحیه شین اسپلینت را محکم ببندید تا درد کاهش پیدا کند.

6. تمرینات ورزشی

ورزش درمانی همیشه برای تمامی عارضه‌ها معجزه می‌کند. در مورد شین اسپلینت نیز یکی از بهترین روش‌های درمان، انجام حرکات ورزشی است. در ادامه چند حرکت عالی را برای درمان درد ساق پا معرفی خواهیم کرد.

• حرکت درجا روی نوک پنجه
• حرکت کشش پشت پا
• حرکت کشش لانگز
• حرکت ساق ایستاده

7. ارتزها

برای افرادی که صافی کف پا دارند، استفاده از کفی (ارتز) می‌تواند در تسکین درد ساق پا موثر باشد. ارتزها از پای شما حمایت می‌کنند و فشار روی عضلات و استخوان‌های ساق پا را کاهش می‌دهند.

8. طب سوزنی

طب سوزنی یکی دیگر از روش‌های درمانی موثر به منظور کاهش التهاب و درد در قسمت عضلات خارجی ساق پا در ورزشکاران محسوب می‌شود.

روش‌های جلوگیری از شین اسپلینت

وقتی صحبت از عارضه شین اسپلینت می‌شود، معمولا تمرینات مکرر، تکنیک‌های تمرینی ضعیف، بیومکانیک نامناسب یا ترکیبی از هر سه مقصر هستند. به همین دلیل بسیار مهم است که برای جلوگیری از بروز این عارضه یک رویکرد چند جانبه را در نظر بگیرید. در ادامه مواردی مطرح شده که می‌توانید برای پیشگیری از ابتلا به شین اسپلینت انجام دهید:

• کفش‌های جدید بخرید. تعویض کفش‌ها بسیار مهم است؛ به خصوص اگر دونده باشید. بعد از استفاده مداوم از کفش‌ها، آن‌ها بخشی از تکیه‌گاهشان را از دست می‌دهند و آج کفش می‌تواند فرسوده شود.
• ورزش را آهسته شروع کنید. اگر تازه ورزش می‌کنید یا اگر نوع جدیدی از ورزش را شروع کرده‌اید، مهم است که آهسته شروع کنید و به تدریج به سمت اهداف خود پیش بروید. این کار به بدن شما اجازه می‌دهد تا خود را با شرایط جدید سازگار کند.
• روی خرید کفش‌های باکیفیت سرمایه‌گذاری کنید. اگر مسافت‌های زیادی را برای پیاده‌روی یا دویدن طی می‌کنید، باید مطمئن شوید کفش‌هایتان مناسب هستند. این یعنی کفشی بخرید که با نیازهایتان سازگاری داشته باشد.
• قبل از ورزش حرکات کششی انجام دهید تا عضلاتتان گرم شوند.
• از دویدن در سطوح سخت، ناهموار یا تپه‌ای خودداری کنید. اگر خیلی می‌دوید، ورزش‌های کم تاثیر (مانند شنا) را به برنامه ورزشی خود اضافه کنید تا پاهایتان را از استرس ناشی از دویدن دور کنید.
• بین فعالیت‌ها استراحت کنید تا به عضلات و استخوان‌هایتان فرصت کافی برای بهبودی بدهید.

سخن پایانی برای درد شین اسپلینت

شین اسپلینت دائمی نیست. باید بتوانید درد ناشی از ساق پا را با استراحت کم کنید، مقدار تمرینی که انجام می‌دهید را تغییر دهید و مطمئن شوید که از کفش‌های حمایتی استفاده می‌کنید. اگر درد بعد از گذشت چند هفته از بین نرفت، به پزشک مراجعه کنید.

منابع: www.health.com و www.bupa.co.uk و my.clevelandclinic.org