اگر دچار کشیدگی تاندون شده اید، می توانید مقاله ی فیزیوتراپی کشیدگی تاندون را مطالعه کنید.

نشانه های پارگی تاندون آشیل

نشانه‌های پارگی تاندون آشیل می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

درد شدید: در صورت پارگی تاندون آشیل، ممکن است درد شدید در ناحیه پشت ساق پا و در نزدیکی پاشنه احساس شود. این درد ممکن است به صورت ناگهانی و شدید رخ دهد و با حرکت کردن پا تشدید شود.

تورم و قرمزی: پارگی تاندون آشیل می‌تواند منجر به تورم و قرمزی در ناحیه پشت ساق پا شود. این تورم و قرمزی ممکن است به صورت محدود در ناحیه پاشنه نیز دیده شود.

محدودیت در حرکت: پارگی تاندون آشیل می‌تواند باعث محدودیت در حرکت پا شود. افراد ممکن است نتوانند پا را به طور کامل بلند کنند یا به طور عادی راه بروند.

صدای خارش: در برخی موارد، پارگی تاندون آشیل ممکن است باعث بوجود آمدن صدای خارش یا صدای شکستن در ناحیه پاشنه شود.

ضعف عضلات: پارگی تاندون آشیل می‌تواند باعث ضعف عضلات پا شود. افراد ممکن است دچار مشکل در بلند کردن پاشنه پا از روی زمین شوند و قدرت عضلات پا کاهش یابد
در صورت تجربه هر یک از این نشانه‌ها، مهم است که به یک پزشک متخصص مراجعه کنید تا تشخیص دقیق و درمان مناسب برای شما تعیین شود.

علت های پارگی تاندون آشیل

علت‌های پارگی تاندون آشیل می‌تواند به دلایل مختلفی برگردد. در زیر به برخی از این علل اشاره می‌کنیم:

حرکات ناگهانی و شدید: حرکات ناگهانی و شدید می‌توانند باعث پارگی تاندون آشیل شوند. به عنوان مثال، در ورزش‌هایی مانند دویدن در سرعت بالا، پریدن، تغییر سریع سرعت و جهت، ژیمناستیک، رقص، فوتبال، بیسبال، بسکتبال، تنیس و والیبال، احتمال آسیب به تاندون آشیل بیشتر است

فشار مکرر: فعالیت‌هایی که نیاز به فشار مکرر بر روی تاندون آشیل دارند، می‌توانند باعث پارگی آن شوند. به عنوان مثال، ورزشکارانی که به طور مکرر و با شدت بالا از تاندون آشیل استفاده می‌کنند، ممکن است به آسیب دیدگی تاندون آشیل دچار شوند

ضعف عضلات: ضعف عضلات پا و عدم تعادل در قدرت عضلات می‌تواند باعث افزایش فشار بر روی تاندون آشیل شده و پارگی آن را تسریع کند

عوامل سنی: با پیر شدن، تاندون‌ها نیز قابلیت کشیده شدن و انعطاف پذیری خود را از دست می‌دهند. این موضوع می‌تواند باعث افزایش احتمال پارگی تاندون آشیل در افراد مسن‌تر شود

بیماری‌های مزمن: برخی بیماری‌های مزمن مانند دیابت، آرتریت روماتوئید، آرتروز و التهابات مفصلی می‌توانند باعث ضعف تاندون‌ها شده و احتمال پارگی تاندون آشیل را افزایش دهند

مهم است بدانید که این فقط برخی از علل ممکن برای پارگی تاندون آشیل هستند و هر فردی ممکن است به دلایل خاص خودشان دچار این آسیب شوند. در صورتی که علائم پارگی تاندون آشیل را تجربه می‌کنید، بهتر است به پزشک مراجعه کنید تا تشخیص دقیق و درمان مناسب را دریافت کنید.

راه های درمان پارگی تاندون آشیل

راه‌های درمان پارگی تاندون آشیل به عواملی مانند شدت آسیب، محل آسیب، وضعیت عمومی بیمار و سابقه درمانی وابسته است. در ادامه، روش‌های معمول درمان تاندون آشیل را بررسی خواهیم کرد:

درمان غیرجراحی

استراحت: استراحت و کاهش فعالیت‌هایی که تاندون را تحت فشار قرار می‌دهند، می‌تواند بهبود را تسریع کند.

فیزیوتراپی: تمرینات تقویتی و کششی فیزیوتراپی می‌تواند بهبود عملکرد تاندون را تسریع کند. همچنین، تکنیک‌های مانند ماساژ و الکتروتراپی نیز ممکن است مفید باشند.

برای درمان پارگی تاندون آشیل، بسته به شدت آسیب، گزینه‌های مختلفی از جمله استراحت، فیزیوتراپی، داروهای مسکن، یا جراحی پیشنهاد می‌شود. برای مشاوره دقیق‌تر و انتخاب بهترین روش درمان، لطفاً فرم زیر را تکمیل کنید.

استفاده از اسپرتس: استفاده از اسپرتس یا باند پشت پا می‌تواند تاندون را در حالت استراحت نگه دارد و بهبود را تسریع کند.

درمان جراحی

در موارد شدید و پاره شدن کامل تاندون آشیل، جراحی ممکن است لازم باشد. در این روش، تاندون آشیل با استفاده از جراحی ترمیم می‌شود.

پس از جراحی، فیزیوتراپی و تمرینات تقویتی معمولاً توصیه می‌شود تا عملکرد تاندون بهبود یابد.

مهم است که قبل از هر درمان، با پزشک خود مشورت کنید تا بهترین روش درمانی برای شما تعیین شود.

مزیت های درمان پارگی تاندون آشیل با فیزیوتراپی

افزایش بهبود و بازگشت سریعتر به فعالیت‌های روزانه: فیزیوتراپی به عنوان یک روش غیرجراحی درمانی، می‌تواند بهبود و بازگشت سریعتر به فعالیت‌های روزانه را تسریع کند. این درمان شامل تمرینات تقویتی، تمرینات انعطاف‌پذیری، تمرینات تعادل و کنترل حرکتی، ماساژ و تکنیک‌های دیگر می‌شود.

کاهش درد و التهاب: فیزیوتراپی می‌تواند به کاهش درد و التهاب در ناحیه پارگی تاندون آشیل کمک کند. این درمان شامل تکنیک‌های ماساژ، استفاده از یخ و گرما، تمرینات کششی و تمرینات استحکامی می‌شود.

افزایش قدرت و انعطاف تاندون: فیزیوتراپی با استفاده از تمرینات تقویتی و انعطاف‌پذیری، می‌تواند قدرت و انعطاف تاندون آشیل را افزایش دهد. این تمرینات به تقویت عضلات اطراف تاندون و بهبود کنترل حرکتی کمک می‌کنند.

بهبود عملکرد حرکتی: فیزیوتراپی می‌تواند بهبود عملکرد حرکتی در ناحیه پارگی تاندون آشیل را تسهیل کند. این درمان شامل تمرینات تعادل و کنترل حرکتی، تمرینات تقویتی و تمرینات انعطاف‌پذیری می‌شود.

جلوگیری از عود بیماری: فیزیوتراپی می‌تواند به عنوان یک روش پیشگیری از عود بیماری در پارگی تاندون آشیل عمل کند. با انجام تمرینات تقویتی و انعطاف‌پذیری منظم، می‌توان از تکرار آسیب و عود بیماری جلوگیری کرد.

نکات مهم که برای توان بخشی سریع تر باید در نظر گرفت

پارگی تاندون آشیل یک آسیب جدی است که نیاز به درمان مناسب و توانبخشی صحیح دارد. در ادامه، راه‌های درمان پارگی تاندون آشیل را بررسی خواهیم کرد:

استراحت و محدود کردن فعالیت‌ها: استراحت و محدود کردن فعالیت‌هایی که تاندون آشیل را تحت فشار قرار می‌دهند، از جمله دویدن و ورزش‌های سنگین، می‌تواند بهبود درمان را تسریع کند.

استفاده از باندهای پشتیبانی: استفاده از باندهای پشتیبانی و آبسوربانت‌ها می‌تواند فشار روی تاندون آشیل را کاهش داده و درمان را تسهیل کند.

کمپرسیون: استفاده از باندهای فشاری یا استفاده از الاستیک بندی برای فشرده‌سازی منطقه آسیب دیده می‌تواند در کاهش التهاب و درد کمک کند.

یخ‌زدایی: استفاده از یخ بر روی منطقه آسیب دیده به مدت ۱۵ تا ۲۰ دقیقه در هر بار و چند بار در روز می‌تواند در کاهش التهاب و درد مؤثر باشد.

برنامه تمرینی توانبخشی: برنامه تمرینی توانبخشی شامل تمرینات تقویتی و افزایش انعطاف‌پذیری می‌تواند بهبود درمان را تسریع کند. این تمرینات باید تحت نظر یک متخصص فیزیوتراپی انجام شود.

درمان دارویی: در برخی موارد، استفاده از داروهای ضد التهاب غیراستروئیدی (NSAIDs) می‌تواند در کاهش التهاب و درد مؤثر باشد. همچنین، پزشک ممکن است داروهای دیگری مانند استروئیدها یا مسکن‌ها را تجویز کند.

درمان فیزیکی: استفاده از تکنیک‌های درمانی فیزیکی مانند الکتروتراپی، لیزر درمانی و ماساژ می‌تواند در بهبود درمان کمک کند.

توجه به نکات مراقبتی بعد از فیزیوتراپی مناسب بسیار مهم است. این نکات به شما کمک می‌کنند تا نتایج به‌ دست‌ آمده را حفظ کرده و از احتمال بروز مشکلات جدید جلوگیری کنید. در این مقاله، به بررسی چندین نکته مهم مراقبتی بعد از فیزیوتراپی می‌پردازیم که می‌توانند به شما در بهبود و نگهداری از سلامتی فیزیکی کمک کنند.

مراقبت های بعد از فیزیوتراپی

1- به حرکت ادامه دهید!

ممکن است مشاوره‌ای بی‌فایده به نظر بیاید، اما انجام منظم و برنامه ریزی شده تمرینات ورزش درمانی، حرکت و فعالیت مداوم، بخش مهمی از حفظ سلامت بدن و جلوگیری از درد و صدمات است. چند راه آسان وجود دارد که نیازی به تمرین سنگین یا فعالیت زیاد ندارند. در زیر چند مثال برای حرکت و جلوگیری از افزایش درد آورده شده است:

در طول استراحت ناهارتان یک قدمی بزنید.
اگر کارتان نیاز به نشستن طولانی‌ مدت دارد، بد نیست که یک یادآوری تنظیم کنید و هر نیم ساعت از جایتان بلند شوید.
اگر برایتان مقدور است، پیاده به محل کارتان بروید.
حین تلویزیون تماشا کردن از جایتان بلند شوید و کمی دور خانه قدم بزنید!

2- پایبندی به تمرینات خانگی

از دیگر نکات مراقبتی بعد از فیزیوتراپی، پایبندی به تمرینات خانگی است. جلسات فیزیوتراپی حدودا 45 تا 60 دقیقه به‌ طول می‌انجامند، بنابراین ممکن است زمان کافی برای ایجاد تغییرات مهمی که نیاز دارید، وجود نداشته باشد. تحقیقات نشان می‌دهند، افرادی که به تمرینات خانگی خود پایبند هستند، در بازیابی سلامت و حفظ قدرت و عملکرد فیزیکی خود موفق‌تر هستند. با ادامه این تمرینات خطر آسیب دوباره کاهش پیدا می‌کند.

3- استراحت

استراحت از دیگر نکات مراقبتی بعد از فیزیوتراپی است که باید به آن توجه کنید. حضور در فیزیوتراپی و انجام تمرینات به تنهایی کافی نیست و استراحت نقش مهمی در تسریع فرآیند بهبودی شما دارد. بهتر است روزانه به مدت 5 تا 15 دقیقه تنفس عمیق داشته باشید و به آرامی با عضله‌ای که آسیب دیده است کار کنید.

4- حمام آب گرم پس از فیزیوتراپی

یکی از اقدامات مفید پس از جلسات فیزیوتراپی، رفتن به حمام آب گرم است. در این راستا، به تکنیک‌های آموزش داده شده توسط فیزیوتراپ دقت کنید و سعی کنید تا حرکات را به درستی اجرا کنید.
وقتی وارد حمام آب گرم می‌شوید، به آرامی عضلات خود را ماساژ دهید. این کار باعث می‌شود جریان خون به آرامی در مفاصل شما حرکت کند و احتمال سفتی ماهیچه‌ها کاهش یابد.

5- استفاده صحیح از عصا یا واکر پس از فیزیوتراپی

یکی دیگر از نکات مراقبتی بعد از فیزیوتراپی استفاده درست از عصا یا واکر است. برخی افراد این ابزارها را به درستی استفاده نمی‌کنند و فکر می‌کنند که صرفاً برای کمک به راه رفتن هستند، درحالی که واقعاً این ابزارها برای موارد دیگر نیز بسیار مفید هستند. به عنوان مثال، اگر جراحی روی قسمت آسیب دیده انجام داده‌اید، عدم استفاده از واکر یا عصا ممکن است باعث فشار زیاد و باز شدن زخم یا بخیه شود.

نکات مهم مراقبت بعد از فیزیوتراپی

نوشیدن آب

نیازی به توضیح ندارد که آب برای سلامتی ضروری است. پس از اتمام جلسه فیزیوتراپی حتماً آب بنوشید. آب به کاهش سردرد کمک کرده و سموم بدن را از بین می‌برد. جریان خون در بدن را افزایش می‌دهد و اکسیژن‌رسانی به سلول‌ها را بیشتر می‌کند.

کمپرس گرم و سرد پس از فیزیوتراپی

شاید از فیزیوتراپیست خود پرسیده باشید که نکات مراقبتی بعد از فیزیوتراپی چیست و باید چه کاری انجام دهم؟ حتما توصیه فیزیوتراپیست به شما، استفاده از کمپرس گرم و سرد است. برای کاهش درد از کمپرس گرم و برای کاهش التهاب و کبودی از کمپرس سرد استفاده کنید.

مراقب وضعیت بدنی خود باشید

چه در خانه و چه در محل کار خود، مطمئن شوید که همیشه از وضعیت بدنی مناسب پیروی می کنید.. خم شدن به سمت جلو یا نشستن به گونه ای که ستون فقرات شما خمیده باشد، وضعیت مناسبی نیست. صاف بنشینید، ستون فقرات و سر خود را صاف نگه دارید.

دلایل برگشت درد بعد از فیزیوتراپی

بیش از حد کار کشیدن و انجام حرکاتی فراتر از توان ماهیچه.
درمان نکردن ورم موضعی در التهابات مزمن می‌تواند منجر به تولید مواد زائد و سموم شود که بدن باید سعی کند آن‌ها را از بین ببرد.
نادیده گرفتن مرحله توانبخشی ممکن است منجر به بازگشت درد پس از فیزیوتراپی شود.
در حین فیزیوتراپی از روش‌های جدید استفاده کنید تا الگوی معمول انجام کارها تغییر کند و بدنتان با روش‌های جدید هدایت شود.
عصب‌های تحت فشار یا تحریک شده پس از فیزیوتراپی می‌توانند موجب بروز درد شوند. بنابراین حالت بدنی را انتخاب کنید که فشار روی اعصاب را کاهش دهد.
با محدود کردن حرکت مفاصل ملتهب، می‌توانید درد را تا حدودی کاهش دهید.
شروع یک ورزش یا افزایش شدن آن، می تواند باعث درد بعد از فیزیوتراپی شود.

نکات مهم کنترل درد بعد از فیزیوتراپی

تا اینجا نکات مراقبتی بعد از فیزیوتراپی و و دلایل برگشت درد را بررسی کردیم. در ادامه نکاتی موثر برای کنترل درد بعد از فیزیوتراپی را بیان کردیم:
بر روی ناحیه دردناک یخ قرار دهید تا التهاب را کاهش دهید.
یک کیسه پلاستیکی حاوی لوبیای یخ یا یک تکه یخ را به مدت ۱۰ دقیقه بر روی ناحیه آسیب دیده قرار دهید.
روزانه حداقل ۴ تا ۵ لیوان مایعات بنوشید تا مواد زائد در جریان خون از بین بروند.
تکنیک‌های آموخته شده از فیزیوتراپی را در خانه اجرا کنید.
از ماساژ برای تسکین درد ماهیچه‌های سفت و استفاده کنید.
پس از جلسه فیزیوتراپی، قسمت‌های دردناک را شناسایی کنید، شدت درد را با جلسه قبلی مقایسه کرده و علائم دقیق را به فیزیوتراپ اطلاع دهید.
روزانه 5 تا 15 دقیقه تنفس آرام داشته باشید تا درد شما تسکین پیدا کند.

نتیجه‌گیری

در این مقاله، به بررسی نکات مراقبتی بعد از فیزیوتراپی پرداختیم و اهمیت آن‌ها در حفظ و بهبود سلامتی فیزیکی را بیان کردیم. این نکات، که شامل تمرینات خانگی منظم، استراحت مناسب، قرارگیری و حرکات صحیح، مراقبت از تغذیه و اعتنای به وضعیت عمومی بدن می‌باشد، می‌توانند به شما در بهبود و نگهداری از عملکرد جسمانی کمک کنند. با رعایت این نکات مراقبتی، شما می‌توانید نتایج مثبتی از فیزیوتراپی بگیرید و بهبودی مستدام در سلامتی فیزیکی خود تجربه کنید. بنابراین، به منظور داشتن یک برنامه مراقبتی جامع و موثر بعد از فیزیوتراپی، توصیه می‌شود تا از این نکات مراقبتی استفاده کنید و آن‌ها را به طور منظم در زندگی روزمره خود پیاده سازی کنید.

یکی از شایع‌ترین این بیماری‌ها فتق دیسک کمر است که از آن با نام‌های دیگری مانند سرخوردگی دیسک یا پارگی دیسک یاد می‌شود. دیسک‌ها در بین مهره‌های ستون فقرات قرار دارند و کارایی آنها تسهیل حرکت مهره‌ها هست. دیسک‌ها از یک ساختار داخلی نرم و ژلاتین مانند تشکیل شده‌اند که به وسیله پوشش غضروفی و سفت‌تری در احاطه هستند.

فتق دیسک کمر زمانی رخ می‌دهد که بافت نرم‌تر از داخل بافت سخت و بعضاً از بین مهره‌ها خارج شده و یا به علت پارگی بافت سخت‌تر به طور کلی بیرون بریزد. در این مقاله می‌خواهیم علل و راه‌های درمان انواع فتق دیسک کمر را توضیح دهیم.

فتق دیسک چیست و انواع آن

ستون فقرات از مهره‌ها و دیسک‌ها تشکیل شده است. دیسک‌ها مانند بالشت‌های نرمی بین مهره‌های ستون فقرات قرار گرفته‌اند. دیسک‌ها در ستون فقرات به فرد اجازه حرکت می‌دهند. زمانی که یک دیسک بین دو مهره در ستون فقرات بر روی اعصاب اطراف فشار می‌آورد، آن را فتق دیسک کمر می‌نامند. فتق دیسک کمر می‌تواند باعث وارد شدن فشار بر اعصاب ستون فقرات و بروز درد در کمر، پاها، دست‌ها و گردن شود.

انواع مختلفی از فتق دیسک کمر وجود دارند. آنها عبارت هستند از:

• برآمدگی دیسک
  برآمدگی دیسک زمانی رخ می‌دهد که دیسک نخاعی و لیگامنت‌های مربوط به آن سالم و بدون مشکل باشند و در کنارهم به رشته های عصبی فشار وارد کنند.

• بیرون زدگی دیسک
  بیرون زدگی دیسک زمانی رخ می‌دهد که بخش بیرونی دیسک نخاعی پاره شود و به بخش داخلی و ژله مانند دیسک اجاره بیرون آمدن را دهد. بیرون زدگی دیسک ممکن است در شرایطی رخ دهد که لیگامنت‌ها سالم بوده و یا آسیب‌دیده باشند.

• جدا شدن دیسک
  جدا شدن دیسک زمانی رخ می‌دهد که بخش مرکزی و ژله‌ مانند دیسک از داخل آن خارج شده و از بخش اصلی دیسک کاملا جدا شود.

عوامل ایجاد فتق دیسک

از میان مهم‌ترین دلایل ایجاد فتق دیسک کمر می‌توان به: ضعف عضلات پشتی، بارز شدن دیسک، ضربه مستقیم، فشار طولانی مدت و رفتارهای اشتباه برای حمل اشیای سنگین اشاره کرد.

از عوامل دیگر برای ایجاد بیماری فتق دیسک کمر موارد زیر هستند:

• انجام فعالیت‌های سنگین
• ایستادن یا نشستن نادرست
• کهولت سن
• آسیب دیدگی
• چاقی
• جراحی‌های قبلی

نشانه‌های وجود فتق دیسک

بیماری فتق دیسک بیشتر در قسمت پایینی ستون فقرات ایجاد می‌شود. این مشکل علاوه بر کمر می‌تواند در ناحیه گردن هم رخ دهد. نشانه‌های وجود فتق دیسک به محل آن و میزان فشار بر عصب بستگی دارد. معمولاً نشانه‌های وجود این بیماری در یک طرف بدن آشکار می‌شود. نشانه‌های وجود فتق دیسک عبارتند از:

• درد پا یا درد بازو
  اگر فتق دیسک در ناحیه تحتانی ستون فقرات رخ دهد، معمولا درد در ناحیه باسن، ران‌، ساق پا و حتی گاهی نزدیکی کف پا احساس می‌شود؛ اما اگر فتق در نزدیکی گردن باشد، معمولا در شانه‌ها و بازوها درد ایجاد می‌شود.

• ضعف
  ماهیچه‌هایی که توسط اعصاب کنترل می‌شوند، ممکن است دچار ضعف شوند. در نتیجه احتمال دارد شخص زمین خورده یا توانایی بلندکردن و نگه‌داشتن اجسام را از دست دهد.

• کمردرد
  یکی از مهم‌ترین نشانه‌های وجود فتق دیسک، کمر درد است. کمر درد ممکن است خیلی شدید بوده و با چند روز استراحت بهتر شود.

• بی‌حسی یا احساس گزگز
  احساس گزگزی یا بی‌حسی در قسمت‌هایی از بدن که اعصاب آن آسیب‌دیده ایجاد می‌شود.

در ادامه‌ می‌خواهیم راه‌های درمان انواع فتق دیسک کمر را معرفی کنیم.

راه‌های درمانی فتق دیسک

روش‌های زیادی برای درمان بیماری فتق دیسک وجود دارند. این روش‌ها درمان‌های جراحی و غیر جراحی را شامل می‌شوند. انتخاب روش درمان به شدت بیرون زدگی دیسک، مشکل به وجود آمده، شرایط بیمار و البته شدت درد در بیمار بستگی دارد.

روش‌های درمانی بدون استفاده از جراحی:

پزشک در ابتدا این روش را برای شروع درمان انتخاب می‌کند. ۴ تا ۶ هفته طول می‌کشد تا از روش‌های درمان بدون جراحی بهترین نتیجه را گرفت.

در ادامه به توضیح برخی از متداول‌ترین روش‌های درمانی بدون جراحی پرداخته شده است:

• استراحت
  ساده‌ترین روش برای کاهش درد استراحت کردن است.
• فیزیوتراپی و آب درمانی
  موثرترین راه برای درمان رفتن به فیزیوتراپی است. در موارد مربوط به فتق دیسک، ورزش و کشش تحت نظر فیزیوتراپیست می‌تواند منجر به کاهش فشار روی عصب شود. شما می‌توانید به کلینیک‌های تخصصی فیزیوتراپی مانند کلینیک اترس مراجعه کرده و درمان خود را شروع کنید. در ادامه بیشتر راجع به راه‌های درمان انواع فتق دیسک کمر با فیزیوتراپی و مزیت‌های استفاده از آن سخن می‌گوییم. آب درمانی ممکن است یکی از روش های دیگری باشد که توسط پزشک معالج شما پیشنهاد داده شود. به طور کلی آب درمانی برای کمر درد فواید بسیار زیادی دارد.
• گرم و سرد کردن
  استفاده از کمپرس‌های یخ موجب از بین رفتن تورم و استفاده از کیسه‌های آب گرم موجب از بین رفتن کوفتگی، گرفتگی و درد می‌شود.
• داروها
  بهترین داروهای بدون نسخه برای از بین رفتن درد، قرص‌های ناپروکسن، استامینوفن و آسپرین هستند. در مصرف داروها رعایت توصیه‌های پزشکی و همچنین رعایت رژیم دارویی مدنظر پزشک متخصص در پروسه درمان بسیار حائز اهمیت است.
• طب مکمل
  انجام طب سوزنی و دیگر انواع طب مکمل‌ها در صورت عدم نیاز بیمار به درمان فوری در طولانی مدت مؤثر است.

روش‌های درمانی با جراحی

در درمان بیرون زدگی یا فتق دیسک  با جراحی به طور معمول چهار روش وجود دارد: دیسکتومی، لامینکتومی، همجوشی ستون فقرات و جایگذاری دیسک مصنوعی

از رایج ترین روش‌های جراحی فتق دیسک، روش دیسکتومی است. انتخاب روش درمانی با جراحی‌ تحت نظر پزشک در آخرین مرحله از درمان است که بیمار با روش‌های غیر جراحی درمان نشود. روش‌های درمانی با جراحی عوارض و مراقبت زیادی را پس از عمل دارد.

دومین روش جراحی، جراحی با لیزر است.

در روش جراحی فتق دیسک کمر با لیزر، حفره‌ای به قطر یک میلی‌متر در درون دیسک آزرده ایجاد می‌شود که به این وسیله فشار ناشی از بیرون زدگی دیسک بعضا تا نصف مقدار اولیه کاهش پیدا می‌کند.

درمان فتق دیسک کمر با فیزیوتراپی

امروزه فیزیوتراپی در درمان دیسک و بهبود آن نقش زیادی را دارد. درمان‌های فیزیوتراپی نه تنها بهبود سریع درد را به دنبال دارند، بلکه به افراد یاد می‌دهند که چگونه از بدن خود در مقابل سایر صدمات محافظت کنند.

به طور کلی متدهای مختلفی به منظور درمان‌های فیزیوتراپی وجود دارند. شروع این درمان غالبا با درمان‌های پاسیو یا غیرفعال است که منجر به ریلکس شده بدن می‌شوند. از نمونه‌های درمان غیرفعال با فیزیوتراپی می‌توان به این موارد اشاره کرد: ماساژ بافت‌های عمقی، درمان‌های گرم و سرد و همچنین تحریک‌های الکتریکی

پس از انجام درمان‌های پاسیو، بدن رو به بهبودی می‌رود و سپس فرد قادر به انجام فعالیت‌های اکتیو یا فعال می‌شود. این فعالیت‌ها به تقویت بدن و پیشگیری از تشدید درد کمک می‌کنند.

از نمونه درمان‌های فعال: ثبات عضلات شکمی، انعطاف‌پذیری، هیدروتراپی و تقویت عضلات است.

مزیت‌های درمان فتق دیسک با فیزیوتراپی

• از راه‌های درمان انواع فتق دیسک کمر مراجعه به کلینیک‌های فیزیوتراپی است. انجام فیزیوتراپی برای درمان فتق دیسک مزیت‌هایی را دارد.
• مهمترین جنبه فیزیوتراپی در درمان دیسک، ایجاد یک برنامه ورزشی خانگی است.
• بهبود وضعیت بدن، کاهش درد، تقویت عضلات، پیشگیری از بروز آسیب‌های بعدی، افزایش استقامت، درمان بدون جراحی، بهبود حرکت و افزایش انعطاف‌پذیری از مزیت‌های درمان فتق دیسک با فیزیوتراپی است.

کلام‌آخر

متوجه شده‌اید که با کم‌تحرکی بیماری‌های زیادی را ایجاد می‌کنید. یکی از آن بیماری‌ها فتق دیسک کمر است که راجع به آن در این مقاله صحبت کرده‌ایم. اگر علائم وجود فتق دیسک را داشته‌اید، با مراجعه به پزشک‌های متخصص و شروع درمان با فیزیوتراپی در کلینیک اترس، کیفیت زندگی‌تان را دوباره بازگردانید.